اگر قرار باشد پنج چهره جهانی در فرهنگ ایران بیابیم، یكی بی شك حكیم عمر خیام نیشابوری است كه از سال ها پیش به واسطه ترجمه های انگلیسی ادوارد فیتز جرالد شهرتی فراگیر پیدا كرده است.ترجمه های فیتز جرالد را البته بسیاری منتقدان ادبی مستقل از اصل اشعار خیام ارزیابی می كنند ولی در هر حال به واسطه آنها خیام شاعری جهان پسند شده است.در چنین شرایطی بعید نیست اگر ببینیم كتابی از رباعی های خیام به پنج زبان در اختیار علاقه مندان شعر او قرار گرفته است:انگلیسی، فرانسه، آلمانی، عربی و البته فارسی. نكته مهم تر این كتاب نقاشی های متعددی است كه از نگارگر برجسته، حسین بهزاد، در كنار اشعار به چاپ رسیده و لذت مطالعه اشعار این حكیم كهن را صدچندان كرده است.در ابتدای كتاب «رباعی های خیام» مقدمه ای از منیورسكی به نقل از دایره المعارف اسلام به چاپ رسیده كه در آن گفته است: «هرچند اطلاعات موثق درباره خیام، شاعر و دانشمند شهیر ایرانی در عصر سلجوقیان (درگذشته به سال ۵۲۶ ق) هنوز اندك است،اما نباید از اهمیت آنچه تاكنون به دست آمده است،غافل بود. او در رساله جبرش خود را ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی می نامد، ولی در شعرش تخلص خود را خیام (خیمه دوز) می شناسد.محتمل است كه این لقب به حرفه آبا و اجداد او اشاره داشته است.و. لیتن (W.Litten) در رساله محققانه ای كه درباره خیام نوشته است (برلین، ۱۹۳۰)، این احتمال را پیش كشیده است كه ممكن است «خیام»تعبیری فنی داشته باشد و به معنای «شاعری كه در عروض خبره است» باشد. در هر حال،در رباعیات مشهورش از جمله این مصراع كه می گوید«خیام كه خیمه های حكمت می دوخت»،مرادش خیمه است نه بیت شعر.»نكته دیگری كه درباره «رباعی های خیام» می توان به آن اشاره كرد حجم اندك مجموعه اشعار خیام است كه به ناشران اجازه می دهد رباعیات را با پردازش و گرافیك و صفحه آرایی شكیل روانه بازار نشر كنند اما در میان چنین كتاب هایی باز «رباعی های خیام» ارزش های خاص تری دارد كه بیشتر به نگارگری های حسین بهزاد برمی گردد.این است كه بد نیست اگر سری به كتاب فروشی ها زدید سراغ این كتاب را هم بگیرید.ناشر كتاب نشر امیرخانی و كتاب كیمیاگر هستند و كتاب در تیراژ ۳ هزار نسخه به كوشش اسماعیل مسكین به چاپ رسیده است.