مجموعه هایی از شعرهای چاپ نشده، مصاحبه ها و دست نوشته های نصرت الله رحمانی منتشر می شوند. آرش رحمانی فرزندش همچنین از انتشار مجموعه ای از عكس های او به همراه یكی از مجموعه های یاد شده كه به صورت جداگانه منتشر خواهند شد خبر داد. این درحالی است كه تعدادی از گفت وگوها، مجموعه شعرهای چاپ نشده و دست نوشته های رحمانی گردآوری شده ولی هنوز به ناشری برای چاپ سپرده نشده اند.

رحمانی زاده روز دهم اسفند سال ۱۳۰۸ در تهران متولد شد و در مدرسه پست و تلگراف و تلفن تحصیل كرد. مدتی در رادیو مشغول بود و دستی در روزنامه نگاری داشت. با مجله های «فردوسی»، «تهران مصور»، «سپید و سیاه» و «امید ایران» همكاری داشت و مسئول صفحه های شعر مجله «زن روز» شد. نصرت رحمانی زمانی از شاعران نوگرا و پیش رو محسوب می شد. او در جایی گفته بود:شعر یك امر كاملاً ارادی نیست.

اگر نه من دلم می خواهد شعرم به جای بوی باروت عطر گل را داشته باشد. چه بسا كوشیده ام در یك باغچه شعرم گل یخ بكارم، اما یك وقت به خود آمده ام كه بوی باروت تمام باغچه و حیاط و خانه ام را مال خود كرده بود. نصرت رحمانی كه سال های پایانی عمرش را در رشت زادگاه همسرش گذراند در ۲۷ خردادماه سال ۱۳۷۹ درگذشت. «كوچ» (۱۳۳۲)، «كویر» (۱۳۳۳)، «ترمه» (۱۳۳۶)، «مردی كه در غبار گم شد» (اتوبیوگرافی/ ۱۳۳۷)، «میعاد در لجن» (۱۳۴۶)، «حریق باد» (۱۳۴۹)، «درو» (۱۳۴۹)، «شمشیر، معشوقه قلم» (۱۳۶۷)، «پیاله دور دگر زد» (۱۳۶۸)، «در جنگ باد» (۱۳۶۹)، «گزینه اشعار» (۱۳۷۰) و «آوازی در فرجام» (كلیات/ ۱۳۷۴) از جمله آثار منتشر شده نصرت رحمانی است. مجموعه شعر «بیوه سیاه» و «آبروی عشق» (عاشقانه ها) نیز از بعد از درگذشت او از سوی خانواده اش توسط انتشارات نگاه و پوینده منتشر شدند. گزینه شعرهایش نیز در سال جاری از سوی انتشارات مروارید به چاپ سوم رسید. همچنین «خدا غم را آفرید، نصرت را آفرید» به قلم مهدی اخوان لنگرودی و «از نقطه تا آغاز» (مجموعه نقد) با گردآوری محمود نیكویه نیز از جمله آثار درباره این شاعر هستند كه طی سال های اخیر به ترتیب از سوی انتشارات ثالث و طاعتی منتشر شدند.