داور شیخاوندی- كارشناس آسیب های اجتماعی- گفت: سازمان بین المللی كار، كار كودكان را پس از سن ۱۵سالگی می پذیرد، اما پیش از این سن مورد قبول این سازمان نیست.

وی كه استاد دانشگاه نیز هست در ادامه می گوید: كودكان كار به طور عام در كار خشت فعالیت می كنند و برخی از آنها هم در یاری به پدر خانواده مزدی دریافت نمی كنند.

شیخاوندی یادآور می شود: بیشتر این كودكان با آگاهی سرپرست خانوار در جای معینی به فعالیت اقتصادی می پردازند و برخی از این كودكان هم در خیابان ها برای كسب درآمد، گدایی پیشه می كنند.

وی تاكید كرد: متاسفانه با وجود تعهد به میثاق های بین المللی، هنوز نهادی كه حمایت از كودكان را برعهده گیرد، در كشور فعالیت نمی كند.

شیخاوندی معتقد است: در صورتی كه نتوان از این كودكان حمایت های همه جانبه كرد، بسیاری از آنان در آینده نه چندان دور در صف مجرمان جامعه یا به عبارتی در صف باجگیران جامعه قرار می گیرند و بهتر است هزینه ای كه در آینده برای مقابله با جرم در نظر گرفته می شود امروز برای باسواد شدن و دیگر حمایت های اجتماعی كودكان یاد شده، صرف شود.

برخی سازمان های غیردولتی هم اكنون با دریافت كمك های مردمی از تعداد اندكی از این كودكان حمایت می كنند و با پرداخت بخشی از هزینه تحصیل آنان خانواده ها را به ادامه تحصیل كودكانشان ترغیب می كنند.

شیخاوندی اظهار داشت: نبود فضای زیستی مناسب برای بسیاری از خانواده ها سبب می شود كه كودكان یاد شده در خیابان ها پایدار بمانند و با اشتغالی كاذب نظیر فروش گل، فال، آدامس و روزنامه كسب درآمد كنند.

به گفته این استاد دانشگاه، ضروری است افرادی كه درصدد ساماندهی كودكان كار هستند آموزش های لازم در برخورد با آنان را كسب كنند تا در تعامل با كودكان كار به دلیل حساسیت این كار، كودكان دچار مشكلات روحی نشوند.

كودكان كار در شهرهای بزرگ كشور پراكنده هستند و به طور عام در استان های شرقی كشور، بیش از سایر استان ها ساكن هستند. دختران به طور عام در كارهای خانگی و پسران در رستوران ها، كارگاه های تولیدی، ساخت و سازها، كوره پزخانه ها و به طور كلی در شرایط نامناسب به كار اشتغال دارند.

به گفته این كارشناس، با توجه به اندك بودن تعداد سازمان های غیردولتی، نهادهای دولتی با توجه به امتیاز وسیعی كه در حوزه دولت است می توانند تاثیر به سزایی در كمك به كودكان یاد شده داشته باشند.

وی گفت: همچنین در بسیاری از محلات، توانایی وسیعی از نیروهای متخصص وجود دارد كه می توان از توانایی آنان بدون اینكه بار سنگینی بر عهده دولت باشد با راهنمایی افراد متخصص در یاری به این كودكان استفاده كرد به طوری كه نیمی از مشكلات كودكان كار با این همیاری ها، قابل حل است.