«ریموند چندلر» یكی از غول های ادبیات داستانی است. نویسنده سرشناس داستان های كارآگاهی كه نوشته هایش تفاوت های زیادی با دیگران دارد و خود منتقدان فرنگی می گویند كه باید رمان هایش را كنار نویسنده هایی مثل مارسل پروست گذاشت. چندلر، در داستان های كارآگاهی اش شخصیت «فیلیپ مارلو» را آفرید، یكی از مشهورترین كارآگاه های تاریخ ادبیات. مردی كه پلیس ها را دوست ندارد و آنها هم بدشان نمی آید برایش پاپوش درست كنند. جز این چندلر دو فیلمنامه سینمایی هم نوشته است. یكی «بیگانگان در ترن» (براساس رمانی از پاتریشا های اسمیت) برای آلفرد هیچكاك و یكی هم «غرامت مضاعف» برای بیلی وایلدر كه این دومی یكی از بهترین فیلمنامه های نوآر تاریخ سینما هم هست. داستان های او به فیلم هم برگردانده شده اند، اما واقعیت این است كه جز دو سه فیلم، بقیه دیدنی از آب درنیامده اند. یكی از این فیلم ها كه اتفاقاً كاملاً دیدنی است و دیدنش برای هر علاقه مند به سینمایی واجب است، همین «خواب بزرگ» (یا خواب گران) است كه چند خطی درباره اش می نویسیم. خود رمان هم البته به فارسی ترجمه شده (ترجمه: قاسم هاشمی نژاد) كه اگر پیدایش كردید، حتماً آن را بخوانید. داستان فیلم از جایی شروع می شود كه ژنرالی بازنشسته فیلیپ مارلو را مامور می كند تا ببیند چه كسی عكس های دختر ژنرال را به خانه آنها می فرستد و حق السكوت می خواهد. از خلال این تحقیقات مارلو پا به دنیای خلافكارها می گذارد و چیزهای غریبی را می بیند و در همین اوضاع و احوال است كه بین او و ویون (دختر دیگر ژنرال) پیوندی عاطفی شكل می گیرد. خواب بزرگ یكی از مشهورترین اقتباس های ادبی سینما است. شاید به این دلیل كه ویلیام فاكنر هم یكی از فیلمنامه نویس هایش بوده است، شاید هم به این دلیل كه هنوز كسی بعد از بوگارت به خوبی او نقش مارلو را بازی نكرده است و به قول منتقدان سینمایی بوگارت ظرف سال های بعد، در فیلم های دیگری هم كه بازی كرد مارلویی بود با نام های مستعار.

كارگردان: هوارد هاكس، بازیگران: همفری بوگارت، لورن باكال، جان ریچلی، مارتا ویكرز، رجیس تومی، تام رافرتی، محصول: آمریكا، ۱۹۴۶