كيست كه امروز سرود حماسى _ ميهنى اى ايران را نشناسد و از خواندنش احساس غرور و لذت نكند. گل گلاب به غير از كارهاى علمى و ادبى در عرصه موسيقى حضورى تاثيرگذار و قابل توجه داشت. شعرهاى حماسى او از نوعى فخامت، گيرايى و حس ميهن دوستى برخوردار است كه بى ترديد مى توان گفت سرودهاى او چندين دهه است كه يك سروگردن از اكثر سرودهاى ميهنى _ حماسى بالاتر است؛ سرود جاودان «اى ايران»، «آذر آبادگان»، «خاك ايران»، «پايدار ايران» از آن دست سرودهايى است كه هميشه ماندگارند، به خصوص سرود «اى ايران» او كه در سه بند سروده شد و آهنگ را زنده ياد «روح الله خالقى» ساخت و با صداى دلنشين، حماسى و پرطنين «غلامحسين بنان» اجرا شد. مثلث طلايى خالقى، بنان و گل گلاب اثرى را آفريد كه در نوع خود بى نظير است. كمتر سرودى است كه چون «اى ايران» بتواند ايرانيان را تحت تاثير قرار دهد. سرودى كه خصوصاً در دوران جنگ تحميلى سربازان دلير ايران با شنيدن آن روح و نيرويى حماسى مى يافتند و از عمق وجودشان مى خواندند: «در راه توكى ارزشى دارد اين جان ما/ پاينده باد خاك ايران ما» گل گلاب همزمان با كارهاى علمى خود از شاگردان اوليه «مدرسه عالى موسيقى» نيز بود. آگاهى او از موسيقى سنتى ايران و موسيقى علمى سبب شد كه خود از مدرسان «مدرسه عالى موسيقى» نيز باشد.كتاب «صداشناسى» او در ابتداى تاسيس اين مدرسه، توسط خودش تدريس مى شد. وى موسيقى را با «كلنل محمدتقى خان وزيرى» آغاز كرد. ضمن آنكه خودش تار مى زد: «در سال ۱۳۰۳ به كلاس كلنل رفتم و بعد با او همكارى مى كردم. در آن زمان كسانى بودند كه براى ساخته هاى «كلنل» ترانه مى ساختند. اما من چون هم با شعر و هم بافت موسيقى آشنا بودم، توانستم با كلنل مدت زيادى كار كنم. بيشتر سرودهاى حماسى و ميهنى مى ساختم... به جز سرودهاى حماسى چندتايى كار «ليريك» براى كلنل ساختم. دوتا اپرت، چند تا تصنيف عاميانه.» وى نقش محمدتقى خان وزيرى را در موسيقى ايران بسيار مهم مى داند و مى گويد: «كلنل آدم بزرگى بود. در فاصله سال هاى ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ در موسيقى ايرانى كار كرده بود. مى خواست آن را تثبيت كند. بعد ديد كه كار بسيار مشكلى است، سه چهار سالى به فرنگ رفت و آنجا حسابى كار كرد.» سرودهاى حماسى گل گلاب به اذعان خودش تحت تاثير عوامل خارجى كه اهانت آنها به مردم كشورش را اهانت به خود مى دانست، خلق مى شد. وى درباره چگونگى سرايش سرود «اى آذر آبادگان» مى گويد كه اين سرود را تحت تاثير حمله خارجى ها سرودم. اما گل گلاب درباره چگونگى ساخت، سرودن و اجراى «اى ايران» مى گويد: «بعد از جنگ (جنگ جهانى دوم) ايران اشغال شد. سرباز هاى روسى، آمريكايى و انگليسى به ايران آمدند. يك روز در سال ،۱۳۲۳ از خيابان هدايت رد مى شدم، يك سرباز آمريكايى، يك بقال ايرانى را كتك مى زد، خيلى ناراحت شدم، به انجمن موسيقى «خالقى» رفتم. بى اختيار چيزى درست كردم. خالقى براى آن آهنگ ساخت. شد همان سرود معروف «اى ايران» كه بنان آن را خواند.» تصنيف هاى ديگرى نيز از او به يادگار مانده كه از آن جمله است: «زبان عشق» با صداى عبدالعلى وزيرى، «ره عشق» و «بلبل مست» با صداى بنان و همچنين «وصال دوست» كه وزيرى آن را در پرده اصفهان ساخته است.» نظريات گل گلاب در زمينه موسيقى و شعر نيز در ميان اهل فن جايگاه شايسته اى دارد. وى درباره تركيب شعر فارسى برروى موسيقى سنتى مى گويد: «شعرهايى كه براساس اوزان عروضى ساخته مى شود، گاه براى موسيقى ايرانى چندان مناسب نيست، گاه مجبور مى شوند با الفاظ آن را زياد و كم كنند. كلنل به شكل درست و مناسب ترانه نظر داشت. در آن زمان يك طرف كلنل بود كه مى خواست موسيقى علمى داشته باشيم و يك طرف عده اى كه همان كارهاى عاميانه معمول را مى ساختند. البته ملك الشعرا بهار و نى داود، هم بودند كه راه خود را مى رفتند، جداگانه كار مى كردند و روش خودشان را داشتند، تشكيلات كلنل به هم خورد.راديو و تلويزيون كه درست شد موسيقى به راه ديگرى افتاد.» وى علاوه بر ساختن تصانيف، سرودهاى حماسى و تاليفات در كار ترجمه هم صاحب دست و متبحر بود و آثار زيادى در اين زمينه منتشر كرد. ترجمه منظوم «اپراى كار من» و «اپراى فاوست» و ترجمه بيش از ۵۰ قطعه نمايش، ترجمه تاريخ اشكانيان و ... از جمله آثار اوست. نام گل گلاب و سرود «اى ايران» او بر پيشانى تاريخ اين مرز و بوم پرگهر براى هميشه مى درخشد.

منبع: آفتاب