در دنيا، صنعت انيميشن توليدكننده تيزرهاى تبليغاتى است اما در ايران پيام هاى بازرگانى انيمشين ها را توليد مى كنند.استفاده از انيمشين در امور اقتصادى اشكالى نداردأ اما مشكل اينجاست كه وقتى در كشورى انيماتورهاى حرفه يى و داستان هاى جذاب به وفور يافت مى شوند، چرا فيلم هاى انيميشن درخورى نداريم و توليدات ما به چند پيام بازرگانى ، چند كارتون دوبعدى و جديدا چند فيلم سه بعدى محدود مى شود؟

شايد فكر كنيد كه بايد به واردات انيماتور بپردازيم ! اما بهتر است بدانيد كه اين هنر در بين هنرمندان كشور بسيار جاافتاده است و بيشتر طراح ها و كاريكاتوريست هاى ايرانى ، دستى در انيميشن هم دارند.مانند «بهرام عظيمى » كه كارگردان انيميشن هاى راهنمايى و رانندگى و خالق شخصيت هاى «سيا، داوود خطر، هوتن و ...» است . او ۱۵ سال سابقه فعاليت در اين حرفه را دارد و به صورت تجربى آموزش ديده و ادعاى ركورددار بودن در ساخت انيمشين جديد را دارد.بهرام عظيمى تصميم به ساخت يك انيميشن جديد را دارد كه آن را پرفروش ترين فيلم سينمايى ايران مى خواند.

يا گروه «صبا فيلم » كه «بزرگمهر حسين پور»،«مجيد صالحى » و... در آن به عنوان انيماتور حضور دارند و در مدت ۴ سال تلاش خود داستان «طالوت و جالوت » را ساخته اند كه انيميشن سه بعدى بسيار موفقى است . مى بينيم كه نه از نظر انيماتور و نه از نظر هنر از ديگر كشورها عقب نيستيم .اما در قسمت فيلمنامه هم ما كمبودى نداريم .كشور ما از نظر فرهنگى بسيار غنى است .افسانه هاى ايرانى ، داستان زندگى اديبان و دانشمندان يا قرآن كه بهترين داستان ها در آن بيان شده است مى توانند موضوعات فيلمنامه هاى ما باشند.پس مشهود است كه از نظر فيلمنامه و داستان هيچ كمبودى احساس نمى شود. گروه صبا تاكنون انيميشن هاى زيادى درباره زندگى پيامبران ساخته و فيلمى نيز درباره «حافظ » توليد كرده است كه نسخه ۱۰ دقيقه يى آن براى جشنواره پويانمايى تهران و نسخه ۳۰ دقيقه يى آن براى كودك و نوجوان تهيه شده است . در جشنواره پويانمايى تهران ، داوران خارجى عنوان كردند كه هنر ايرانى منحصربه فرد و اصيل است و خواستار نمايش آؤار ايرانى در ديگر كشورها بخصوص كشورهاى غربى شدند. زيرا به نظر آنها آؤار ايرانى از نظر فرهنگى غنى هستند و كمك شايانى به فرهنگ سازى مى كنند. در حالى كه در سينماى آنها ديدگاه اقتصادى باعث شده فرهنگ سازى ديگر نقشى نداشته باشد. والت ديسنى آؤار خود را فقط براى سرگرم كردن بچه ها و عشق خود به اين كار مى ساخت ولى بعدها انيميشن ها فقط براى پول ساخته شدند.با توجه به مطالب عنوان شده ، نمى توان دليل پيشرفت كم انيميشن ايرانى نسبت به بقيه كشورها را كمبود يا نبود علم ، هنر يا فيلمنامه دانست . مشكل در جاى ديگرى نهفته است . مشكل ما بودجه و دستمزد است . داوران درباره مشكلات اقتصادى انيماتورهاى ايرانى مى گفتند كه مشكلات اقتصادى در ايران بيشتر از بقيه كشورها است بطورى كه باعث اين عقب ماندگى نسبى شده است . «گيليان ليسى » يكى از داوران و مدير مدرسه انيميشن انگلستان علت اينكه انيماتورها به سمت ساخت تيزرهاى تبليغاتى مى روند را نبود بودجه و تهيه كننده هاى متعهد در ايران دانست و جشنواره را تنها فرصت براى عرض اندام انيماتورهاى ايرانى بر شمرد.مشكل انيميشن كشور ما بودجه است . چرا نبايد براى يك فيلم انيميشن كه از توليد فيلم واقعى بسيار سخت تر است ، بودجه يى برابر با آن تعيين كرد. چرا نبايد در فيلم هاى خود از جلوه هاى ويژه رايانه يى استفاده كنيم . در حالى كه مى توانيم در فيلم هاى جنگى به جاى اينكه يك تانك را چند بار آتش بزنيم و دوباره صافكارى كنيم از جلوه هاى ويژه رايانه يى استفاده كنيم ? يكى از شركت هاى توليد انيميشن ايرانى اعلام كرده است كه ما تانك و هواپيما و... را به صورت آماده در رايانه هايمان داريم و در رقابت با كشورهاى خارجى چيزى كم نداريم اما تهيه كنندگان از اين امكانات داخلى استفاده نمى كنند و بودجه يى را خرج اين كار نمى كنند در حالى كه از نظر اقتصادى نيز اين كار به صرفه تر است .حال مى فهميم كه چرا انيميشن كشور ما بيشتر محدود به تيزرهاى تبليغاتى شده است و براى همين است كه «زرين كلك » ، فيلم «در سازمان ملل » را كه به سبك كلاسيك و طراحى دستى است و در ۱۵ دقيقه تهيه شده ، با تهيه كنندگان امريكايى ساخته است و دليل اين كار را نبود بودجه بيان كرده .در حال حاضر انيميشن ايران خيلى سريع جاده هاى پيشرفت را طى مى كند و علت اين امر وجود هنر ايرانى و استفاده از حكايت ها و فرهنگ غنى ايرانى است .

هم اكنون صدا و سيما انيميشن ۱۳ قسمتى «نخودى » را براى رقابت با شخصيت هاى خارجى آماده كرده است و اولين انيميشن سه بعدى ديجيتالى ايران به تهيه كنندگى كانون پرورش فكرى كودك و نوجوان در دست توليد است كه موقتاص «حكايت آن كلاغ طماع » نام دارد و در شهريور ماه ، توليد نهايى آن آغاز مى شود. جالب است بدانيد كه اين هنر يعنى انيميشن ، اولين بار در ايران استفاده نشده است . اولين انيميشن ۵۲۰۰ سال قبل بر روى ديوارهاى شهر سوخته نگاشته شده كه در چهارمين جشنواره پويانمايى تهران به نمايش درآمد. اما در آن موقع نيز احتمالاص بودجه تهيه كنندگان كم بوده و نمى توانستند آنها را به صورت ۳بعدى تهيه كنند!

به اميد روزى كه فرزندان ما به جاى شخصيت هاى كارتونى خارجى مثل «سرنديپيتى »، مگ مگ ، شرك ، سوباسا، هاچ زنبورعسل ، حنا، بلفى و ... شخصيت هاى ايرانى را در ذهن داشته باشند.