محمد آزرم شاعر و نظريه پرداز شعر «متفاوط» با بيان اين سخنان در مراسم يادمان سهراب سپهرى در دانشكده داروسازى دانشگاه تهران، افزود: شعر سپهرى براى كشف جهانى در بيرون، خلق جهانى در خود را ناديده و دست كم مى گيرد و در اين راه با جريانى كه خود را متعهد مى ناميد و شعر سپهرى را بى تعهد مى دانست، همراه مى شود. آزرم در اين مراسم به ويژگى مشترك و بنيادين شعر پس از نيما اشاره كرد و توضيح داد: چه در شعر سپهرى و چه در شعر متعهد هم دوره او، «بيرون» مبدأ و منشأ نوشتن شعر است. هر دو گروه شعر، شعرها «درباره» اند. شعرهايى كه موضوعشان را بيرون از خودشان مى بينند و به گفتن از چيزى اكتفا مى كنند، در حالى كه از موضوعيت رفتارى خود غافل مى مانند. منتقدين متعهد شعر سپهرى بدانند كه اگر صرف حرف زدن و بيانگرى نشانه تعهد است، سپهرى از آنها متعهدتر بود چرا كه جور ديگرى مى ديد و مى نوشت و به وجود فاصله اى برنداشتنى در اين امر آگاه بود ولى شعرى كه خود را متعهد مى خواند در همه نمونه هايش يك نگاه كليشه شده به چشم مى خورد كه در توهم بيان واقعيت بيرون مى ماند. در اين سخنرانى آزرم اشاره هايى به بحث «پرفرمنس در نوشتار» داشت و «اجرا» را مسئله ساز شعر امروز دانست كه با رويكرد شعر به آن، مى توان از تقابل هاى حضور و غياب و بيرون و درون در شعر فراتر رفت.