در ميان اشيا متعلق به موزه آذربايجان،‌ قطعه سنگ نسبتا بزرگى به ابعاد 82/3?33/1 به روى يكى از ديوارهاى سالن طبقه نخست موزه نصب شده كه با خط نستعليق درشت عبارت بسم الله الرحمن الرحيم حك شده است. اين كتيبه سنگى به سنگ بسم الله مشهور است. بسم الله الرحمن الرحيم در عمق 5 سانتى متر آن تراشيده شده است. در حاشيه، چهار بيت از اول قصيده شرف الدين محمد بن سعيد بن جماد بوصيرى متخلص به (برده) حجارى شده و در فواصل مصراع هاى اشعار، القاب حضرت محمد در داخل ترنجى حجارى شده است. برخى از اين القاب عبارتند از صاحب السلطان وللواء،‌ صاحب الدرجه الرفيعه والعلا،‌ صاحب البراق و المعراج و المكانه - صاحب العلو و الدرجات ولعطا و ... .

در دو طرف متن (بسم الله) دو دايره قرار دارد كه يكى عبارت تركى (سيد الكونين و فخرالعالمين رسالت پناه عليه السلام جنابلرنيك حرم محترملرينه) و در دايره ديگر عبارت سلطان البرين والبحرين و خادم الحرمين شريفين عبدالعزيزين حضرتلرنيك تقديم الوبدور آمده، كه به خاطر اختلافى كه ميرزاى سنگلاخ با اين سلطان عثمانى پيدا كرده، كلا اين عبارت شكسته و پاك شده است. در طرف راست و چپ حاشيه سنگ دو بيت شعر فارسى آورده شده است با اين مضمون

سخن گوى اى كلك شيرين كلام

زنعت محمد عليه السلام

رسول عرب شاه يثرب حرم

غلام درش هم عرب هم عجم

در وسط حاشيه بالا ميان ترنجى بزرگ عبارت (در مدينه قاهره مصر در سنه هزار و دويست و هفتاد به رشته تحرير كشيده شد) كه تاريخ پايان اين كتيبه است. در قسمت پايين و قرينه آن عبارت (راقمه سنگلاخ خامه روان - ز خامه تحفه برد سوى خواجه دو جهان) كه نام خالق اثر است. هنرمندى كه اين تابلو را خلق كرده، ميرزا سنگلاخ نام دارد. محمدعلى قوچانى معروف به ميرزاى سنگلاخ، در قوچان به دنيا آمد. درخصوص تاريخ تولد وى هيچ سندى در دست نيست، اما براساس تاريخ وفات وى كه احتمالا در سنى بين 110 تا 120 سالگى در سال 1294 هجرى قمرى بوده، به نظر مى آيد حدود سال هاى 1174 تا 1184 به دنيا آمده است. وى در خط نستعليق و شكسته استاد بود و حدود 25 سال را در سرزمين عثمانى و مصر به سر برد و آثار فراوانى خلق كرد. معروفترين اثر وى سنگ بسم الله است كه مدت 8 سال در قاهره روى آن را كار كرد تا روى مرقد مطهر پيامبر در مدينه نصب كند. اما به دليل سنگين بودن آن را به محمدعلى پاشا حاكم مصر تقديم كرد. اما به دليل آنكه پاداشى دريافت نكرد پس آن را با كشتى از مصر خارج كرد و سرانجام پس از گذر از راهى طولانى در مدرسه اكبريه تبريز به نمايش گذاشت. وى حتى تصميم گرفت اين سنگ را به مشهد ببرد و در حرم امام رضا نصب كند اما على رغم يارى ناصرالدين شاه نتوانستند آن را منتقل كنند و به همين دليل سنگ به همراه خود ميرزا سنگلاخ در تبريز ماندند. پس از مرگ ميرزا سنگلاخ كتيبه را در كنار مقبره اش در بقعه سيد ابراهيم در تبريز نصب كردند. اين كتيبه نفيس به دليل اهميتى كه داشت به موزه آذربايجان منتقل شد و در اين موزه نگهدارى مى شود.