۰

آیلان سه ساله چگونه چشم جهان را به روی حقیقتی تلخ باز کرد؟/پرونده

  • ۱۱۶بازدید
  • ۰ رای
  • ۰ دیدگاه
مهاجرت غیرقانونی, مهاجرت, پناهندگان

انتشار تصویر کودک سه ساله کردی در سواحل بدروم فصل جدیدی را در خوانش و تحلیل موضوع بحران مهاجرت در اروپا گشود.

محمد اکبری: چند سالی است که تحلیلگران مسائل اروپا از جدی بودن بحران مهاجرت در قاره سبز سخن می گویند و جنبش های اجتماعی با نگرش های متفاوتی هم به این مقوله نگریسته اند اما احتمالا انتشار تصویر آیلان سه ساله در کنار سواحل بدروم باعث شد دوباره نگرانی ها حول بحران رو به تزاید مهاجرت در سراسر اروپا و حتی جهان شدت بگیرد. {اینجا} این عکس به سرعت با واکنش های یکپارچه جهانی رو به رو شد. {اینجا}



این واکنش ها تنها به افکار عمومی محدود نشد و رهبران جهان هم هر یک نسبت به این موضوع ابراز تاسف کردند. {اینجا} حتی کار به جایی رسید که اولاند و مرکل در این باره بیانیه ای مشترک صادر کردند. {اینجا} از سوی دیگر شدت یافتن مهاجرت آوارگان به مرزهای اروپایی هم همزمان با انتشار این عکس شد. {اینجا}



پاپ هم ضمن دفاع از حقوق پناهندگان و آوارگان از کشورهای اروپایی خواست تالمات و دشواری های مهاجرین جنگ زده را در نظر بگیرند. {اینجا}



با اوج گیری اختلافات میان سران رهبران اروپایی بر سر پذیرش یا عدم پذیرش مهاجران و پناهندگان انتقادات لفظی گروه های مختلف سیاسی در کشورهای گوناگون اروپایی هم نسبت به عملکرد یکدیگر شدت گرفت. {اینجا} این در حالی بود که واکنش های جوامع مختلف اروپایی هم به مهاجرین متفاوت بود. از یکسو آلمان ها با حمایت مرکل به شدت از پناهجویان استقبال کردند. این در حالی بود که ایستگاه های قطار مجارستان درها را به روی پناهجویان بستند و اجازه ندادند مهاجرین به طرف اروپای غربی حرکت کنند. {اینجا} و {اینجا}



تحلیل ها هم پیرامون چرایی شکل گیری این بحران متفاوت بود برخی به موضوع تاثیرات جنگ جهانی دوم و مسائل فرهنگی بر روحیه مردم اروپا برای برخورد با پناهجویان تاثیر گذاشت. {اینجا}



انتشار تصاویر دلخراش از وضعیت ناگوار پناهجویان در جای جای اروپا و خاورمیانه آن هم در شرایطی که توجه عمومی به این موضوع جلب شده بود بر تامل بیشتر تحلیلگران بر بحران جدی مهاجرت در قاره سبز منجر شد. {اینجا}



در شرایطی که سیاستمدارانی مانند اردوغان ایران و روسیه را مسئول بحران پیش آمده سوریه و مهاجران می دانند، افکار عمومی حتما به این موضوع توجه خواهند داشت که کدام بازیگران سیاسی کار را در سوریه به درگیری های مسلحانه و قدرت گیری گروه های تکفیری و رادیکال کشاندند. اتفاقی که باعث شد معادله سوریه به باخت - باخت برای همه طرف های مناقشه تبدیل شود. 



امروز اتحادیه اروپا نه دینش از دوران استعمار بلکه هزینه جنگ طلبی آقای سارکوزی در لیبی و بهای سکوتش دربرابر بحران سوریه را می پردازد. ولی آیا این اتحادیه خواهد پذیرفت که نابود کردن دولتهای ملی تنها هرج و مرج را به ارمغان خواهد آورد؟ {اینجا}


نظر شما چیست؟

اولین نفری باشید که نظر خود را در مورد این مطلب بیان می کند.