• ۱۰بازدید

گزارش روزنامه صهیونیستی دربارۀ تصمیم سخت ایران و آمریکا

فرارو نوشت:

هاآرتص طی گزارشی در خصوص اتفاقات رمادی و ضعف ارتش عراق در بازپس گیری این شهر، به راه سختی که داعش برای رسیدن به بغداد دارد اشاره کرده و تاکید می‌کند در این شرایط، آمریکایی‌ها با تصمیمات سختی روبرو هستند، ایرانی‌ها هم.

به گزارش هاآرتص، معمولا فاصله ۱۲۶ کیلومتری میان بغداد و رمادی را می‌توان در کمتر از یک ساعت و نیم طی کرد. شش ساعت مانده به غرب رمادی مرز اردن است. نگاهی سطحی به نقشه شاید باعث ایجاد این ترس طبیعی شود که چنین فاصله‌های اندکی نمی‌تواند چالش جدی برای سازمانی باشد که همین حال کنترل بخش قابل توجهی از استان انبار را در دست دارد و پس از تصرف رمادی، مرکز این استان، تنها کاری که مانده این است که خودروهای این گروه افراطی به شرق به سمت بغداد یا به غرب به سمت مرز اردن حرکت کند.

اما داعش برای رسیدن به بغداد باید نخست شهر حبانیه در شرق رمادی را تصرف کنند؛ بعد بار دیگر فلوجه را در نوردند که البته داعش یک بار در این نقطه از نیروهای شیعیان شکست خورده، سپس از خطوط دفاعی ارتش عراق که در حومه بغداد مستقر شده‌اند، عبور کنند و جنگ شهری خیابان به خیابان را علیه نیروهای بر‌تر و زیر حملات هوایی نیروهای ائتلاف غرب، نظامیان شیعه و داوطلبان سنی پیش ببرند. این ماموریتی متفاوت از آن چیزی است که در اشغال رمادی یا موصل به اجرا درآمد.

در همین حال گزارش‌هایی ازعراق شنیده می‌شود مبنی بر اینکه سه هزار نیروی شیعی که توسط ایران تمرین و تجهیز شده‌اند، وارد منطقه حبانیه- در ۳۳ کیلومتری شرق رمادی- شده‌اند و در عین حال حدود یک هزار نیروی قبیله‌ای تجهیز شده و هواپیماهای آمریکایی نیز حملات هوایی در این منطقه را اداره می‌کند.

روز گذشته حسین دهقان، وزیر دفاع ایران در سفر به بغداد با خالد العبیدی، همتای عراقی خود دیدار کرده و احتمال حمله مشترک برای آزادسازی رمادی و مسدود کردن هرگونه تلاش داعش برای پیشروی در مسیر بغداد را مورد ارزیابی قرار داد.

واشنگتن احتمالا از همراهی نیروهای شیعی در مبارزه برای رمادی خرسند است، چراکه می‌ترسد در کنار جنگ علیه داعش، درگیری‌های دیگری میان قبایل سنی و نیروهای شیعی در منطقه بروز کند- اما در حال حاضر واشنگتن هیچ راه حل بهتری برای پیروزی ندارد.

دستاورد بزرگ آمریکا، کشتن ابوسیاف، وزیر نفت داعش در سایه خبر موفقیت بزرگ داعش در تصرف رمادی- که بیانگر ضعف استراتژیک آمریکایی‌ها است- دود شد و به هوا رفت. این استراتژی که مبتنی بر حملات کوچک و دقیق از هوا و همچنین آموزش بلندمدت نیروهای عراقی است، نمی‌تواند راه حل کوتاه مدتی را فراهم کند یا داعش را از مناطق تحت کنترلش خارج کند.

همانطور که در مبارزات شمال عراق و سوریه کاملا مشخص شد، تنها نیروهای زمینی مانند کرد‌ها یا نیروهای مخالف داعش در سوریه توانسته‌اند در متوقف کردن داعش موفق باشند و در برخی موراد حتی توانستند آن‌ها را از مناطقی که تحت کنترل داشتند، بیرون کنند.

از سوی دیگر، عراق دارای نیروی زمینی بزرگی است اما همانطور که در مبارزات ژوئن ۲۰۱۴ برای آزادسازی موصل و حال برای رمادی مشخص شده، ارتش عراق نحوه مبارزه با نیروهای سریع داعش را ندارد و در بسیاری موارد نیز نمی‌خواهد که مجبور به جنگیدن در این گونه میدان‌ها شود.

گزارش‌ها از عراق حاکی از آن است که بیش از ۵۰۰ نفر کشته شدند و بسیاری از آن‌ها سربازان عراق در حمله صورت گرفته به رمادی بودند؛ و حدود ۱۵۰ مامور پلیس نیز توسط داعش دستگیر شدند- که احتمالا در یکی از نمایش‌های وحشت این گروه اعدام خواهند شد.

با توجه به تردید آمریکایی‌ها و اعراب برای اعزام نیروی زمینی به عراق، تنها نیرویی که در حال حاضر در دسترس است از سمت ایران می‌آید. ایران واحدهای نظامی آموزش دیده و مجهزی دارد که در صورت تایید دولت عراق می‌توانند به این کشور اعزام شوند. در این مرحله انتظار می‌رود واشنگتن با دوراهی تهدیدآمیز دیگری روبرو شود و آن این انتخاب سخت است که ایران را ترغیب به اعزام نیروی زمینی کند، یا خودش دست به کار شود- نه فقط به صورت هوایی- و برای از بین بردن کنترل داعش بر رمادی وارد عمل شود.

تصرف رمادی باعث شده کمپین بزرگ آزادسازی موصل به خطر بیافتد؛ برنامه‌ای که تلاش بسیار دولت عراق، نیروهای کردی و دولت آمریکا را به همراه داشته است. رمادی به دلیل مجاورت با بغداد، تهدید بسیار بزرگتری را متوجه عراق می‌کند و این در حالی است که موصل نزدیک به یک سال تحت تصرف داعش بوده و به تعویق انداختن آزادسازی آن واقعا مهم نیست- به خصوص که عملیات‌های ارتش عراق در جنگ برای رمادی آشکار کرد که حمله به موصل در این مرحله می‌تواند به شکستی بزرگ برای عراقی‌ها و ائتلاف غرب تبدیل شود.

داعش با تصرف رمادی به موفقیتی بزرگ‌تر که‌‌ همان نمایش ضعف کامل نیروهای عراقی است دست یافته و تصمیم گیرندگان در واشنگتن، تهران، بغداد و پایتخت‌های اروپایی را مجبور می‌کند که تصمیمی بگیرند که خواستار اجتناب از آن بودند: اینکه آیا وارد یک جنگ کامل در خاورمیانه شوند یا خیر.

52308

وبگردی