۰
اسماعیل::

نگاه ایران در مناسبات خارجی متوقف به نتیجه مذاکرات نیست

  • ۵بازدید
  • ۰ رای
  • ۰ دیدگاه

معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهور گفت:توسعه مناسبات منطقه‌ای و بهبود روابط با همسایگان ثابت می‌کند که نگاه دولت ایران در مناسبات خارجی متوقف به نتیجه مذاکرات نیست.

به گزارش خبرگزاری مهر پرویز اسماعیلی معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهور در یادداشتی به سفر وزیر حمل و نقل امور زیربنایی هند به تهران و دیدارهای دیپلماتیک روحانی اشاره و این دیدارها را آغاز فصل جدیدی از تعامل ایران با دنیا عنوان کرده است.

متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

وزیر حمل و نقل و امور زیربنایی هند، چهارشنبه با پیام رسمی نخست وزیر کشورش به دیدار رئیس‌جمهوری آمد. محور اساسی مباحث، آغاز فصل جدیدی از توسعه همکاری‌های راهبردی بود. وزیر هندی رسماً آغاز سرمایه گذاری این کشور برای توسعه‌بندر چابهار را اعلام کرد. تعداد زیادی از حوزه‌های اقتصادی را هم برشمرد و از جدیت دولت خود برای عقد قرارداد و سرمایه گذاری در پروژه هایی نظیر توسعه بنادر جنوبی، حمل و نقل ریلی و جاده ای، فناوری و... خبر داد. هیچ اشاره‌ای هم به مذاکرات با 1+5 و نتایج آن نداشت. این یعنی:

1. آغاز فصل جدید سرمایه گذاری قابل توجه هند در امور زیر بنایی ایران، در کنار تحولاتی مثل؛ مناسبات تازه با مسکو از جمله تسهیل همکاری‌های بانکی و مبادله تجاری با ریال ایران؛ فضای جدید برای ارتقای همکاری‌های ایران و چین؛ توسعه مناسبات منطقه‌ای و بهبود چشمگیر روابط با همسایگان و حوزه آسیای میانه و قفقاز؛ ثابت می‌کند که نگاه دولت ایران در مناسبات خارجی متوقف به روابط با غرب یا نتیجه مذاکرات نیست و مسیر خود را با استحکام طی می‌کند.

2. زنجیره سفرها و ملاقات‌های ریاست محترم جمهوری، از همسایگان تا همپیمانان منطقه‌ای و نیز ارتباط با کشورهای حوزه شانگهای و آ سه آن را باید با نگاه فرآیندی نگریست که نشان می‌دهد راهبرد دیپلماسی ایران در مقطع کنونی، تعامل سازنده با دنیاست؛ اما بر اولویت هایی چون تکیه بر توانمندی داخلی، تقویت حسن ارتباط و همکاری با همسایگان، تحکیم امنیت و رشد مناسبات جمعی – منطقه‌ای استوار گردیده است.

3. این تحولات؛ همچنین اثبات می‌کند که دیوار تحریم، فارغ از نتایج مذاکرات هسته ای، واقعاً ترک خورده است. رئیس جمهوری امریکا و حتی مذاکره کنندگان این کشور نیز بارها رسماً اعلام کردند که سیاست تحریم به طور کلی (حتی در برابر کوبا) شکست خورده و بی‌نتیجه است. پسندیده نیست که عده‌ای از منتقدان، به‌دلیل نگاه رقابتی که در حوزه سیاسی با دولت دارند، موفقیت‌های ملی را نادیده بگیرند و زیبنده نیست که از یکطرف خبر از پشت پرده‌ها بدهیم و از طرف دیگر بگوییم دولت واقعیت مذاکرات را به مردم نمی‌گوید!

اگر چشم بر واقعیت رویدادها ببندیم و در تریبون‌های عمومی، اظهارات مسئولان کشور را با سانسور و سفسطه و... به حاشیه ببریم و شعارهای مقامات امریکایی و صهیونیستی را «معیار حق» به افکار عمومی معرفی کنیم؛ تنها دسترسی مردم به سایر تریبون‌ها و دیدگاه‌ها را تقویت کرده ایم. یادمان هم باشد که سندیت بخشیدن به دشمنان و ترجیح آنان بر دوستان، کار خوبی نیست.

4. علاوه بر تحریم، برخی ساختارها و مناسبات ضد ایرانی در بلوک غرب هم ترک خورده است. باید باور کنیم که استراتژی موفق و مدبرانه جمهوری اسلامی ایران، با هدایت رهبر معظم انقلاب، همدلی رؤسای قوا و مدیریت رئیس جمهوری محقق شده است. آیا شکاف بی‌سابقه و عمیق بین ساختار قدرت سیاسی در داخل امریکا، در خصوص نوع مواجهه با ایران، قابل کتمان است؟ به نظر سنجی مؤسسات معتبر غربی بنگریم. آیا شکاف عمیق میان خواست افکار عمومی امریکا برای توافق با ایران از یکطرف و تندروهای کنگره و سنای امریکا از طرف دیگر، پدیده مهمی نیست؟ در معتبر ترین این نظر سنجی‌ها حتی 46 درصد نخبگان سیاسی در جناح جمهوریخواه ایالات متحده خواهان توافق با ایران شده‌اند.

یعنی فقط 10 درصد کمتر از همقطاران دموکرات شان و 20 درصد فاصله با خواست افکار عمومی. آیا این تحولات اتفاقی است و ارزش تحلیل و اطلاع‌رسانی ندارد؟ آیا فاصله افتادن میان منافع رژیم صهیونیستی با منافع ملی امریکا در این خصوص، آشکار نبود؟ شتاب کشورهای اروپایی برای آغاز دوران جدیدی از همکاری‌ها، قابل توجه و حاوی پیام نیست؟ آیا شکاف میان کشورهای عربی و همپیمانان سنتی امریکا در منطقه با خودشان و نیز با کاخ سفید؛ و حتی چسبیدن آشکار برخی از آنها به رژیم صهیونیستی در موضوع برنامه هسته‌ای ایران پدیده کم اهمیتی است و از دید افکار عمومی جهان پنهان می‌ماند؟ آیا اذعان و تسلیم قدرت‌های بزرگ به دست برتر ایران در منطقه، و برگشتِ بی‌سر و صدا از مواضع سخت، دستاورد کمی است؟ و...

5. و نکته آخر. رهبر معظم انقلاب، هم با تبیین صریح چارچوب‌های نظام، فرمودند که با تمام وجود از دولت و مذاکره کنندگان حمایت می‌کنند؛ و هم تأکید کردند که این دولت ایالات متحده امریکاست که به توافق نیازمند است. وقتی رئیس جمهوری امریکا طی پنج روز بعد از بیانیه سوییس (لوزان) پنج سخنرانی و مصاحبه اختصاصی با رسانه‌های کشورش انجام می‌دهد تا بیانیه را توضیح دهد، معلوم است که چه کسی برای توجیه افکار عمومی و سیاستمداران کشورش، مشکلات بیشتری دارد و در صحنه واقعیت دست چه کسی برتر است. علاوه بر تحریم، ساختار دشمنی‌ها ترک خورده. باور کنیم.

نظر شما چیست؟

اولین نفری باشید که نظر خود را در مورد این مطلب بیان می کند.