مشکلات اقتصادی چالش جدید افغانستان همزمان با پایان ماموریت ناتو

در حالی فعالیت‌های گروه طالبان در افغانستان همچنان یک تهدید محسوب می‌شود اما وضعیت اقتصادی ضعیف این کشور در حیات طولانی‌مدت‌اش تهدیدی به مراتب بزرگتر است و بعید است ذخایر انبوه معادن افغانستان بتواند راه‌حلی فوری برای این مساله باشد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، به نقل از خبرگزاری فرانسه، پس از یک دهه رشد، اقتصاد افغانستان طی دو سال گذشته با درگیری‌های انتخاباتی و این اواخر نیز خروج نیروهای ناتو شرایط رو به زوالی را سپری می‌کند و اکنون تغییرات سیاسی و امنیتی در این کشور با مشکلات شدید اقتصادی مواجه است.

با این حال برخی فعالان اقتصادی معتقدند که در این شرایط پول‌های زیادی از افغانستان خارج و مقدار بسیار کمتری وارد می‌شود. آنها خروج نیروهای ناتو را عامل خروج سرمایه از این کشور می‌دانند.

در همین حال در یکی از نظرسنجی‌های اخیر نشان داده شده که "بیکاری" و "اقتصاد ضعیف" مهمترین نگرانی افغان‌ها در مقابل امنیت و فساد است.

از سال 2002 تاکنون آمریکا ادعا می‌کند بیش از 104 میلیارد دلار وارد افغانستان کرده است اما این در حالی است که بخش اعظم این سرمایه برای عملیات نظامی هزینه شده است نه بازسازی افغانستان.

دولت افغانستان درآمد سال جاری میلادی این کشور را حدود 1.8 میلیارد دلار برآورد کرده است. مبلغی که بسیار کمتر از درآمد محصول مواد مخدر در این کشور است که در جیب طالبان می‌رود.

در حقیقت بدون کمک‌های جهانی که دست‌کم تا سال 2016 سالانه به مبلغ هشت میلیارد دلار می‌رسد، دولت افغانستان توانایی پرداخت حقوق 350 هزار سرباز و پلیسی را که با طالبان مبارزه می‌کنند، ندارد.

سازمان تحقیقات زمین‌شناسی آمریکا ارزش ذخایر معدنی افغانستان از جمله طلا، آهن و مس را بین یک تا سه تریلیون دلار برآورد کرده است. در تئوری این مبلغ می‌تواند دولت افغانستان را از هرگونه وابستگی به کمک‌های خارجی نجات دهد اما لیستی بلندبالا از موانع استفاده از این پتانسیل وجود دارد. افغانستان نیاز دارد تا قوانین معادن خود را اصلاح کرده و از این طریق اعطای امتیاز بهره‌برداری از معادن را روشن‌تر و با استفاده از شبکه ریلی موانع در مسیر معادن را کاهش دهد.

برخی برآوردها نشان می‌دهند که با تمام این اقدامات پیشرفت صنعت و معدن در افغانستان بیش از 10 سال زمان می‌برد. در همین حال برخی فعالان اقتصادی معتقدند، اقتصاد این کشور هنوز وابسته به کمک‌های خارجی است و اگر این کمک‌ها قطع شوند مانند این است که اکسیژن قطع شده است.

انتهای پیام

کد N655619