توجیهات سه تن از مقامات پیشین آمریکا برای حفظ سلاح‌های اتمی

"برنت اسکوکرافت"، مشاور امنیت ملی در زمان ریاست جمهوری جرالد فورد و جورج هربرت واکر بوش، "استفان هادلی"، مشاور امنیت ملی جورج واکر بوش، رئیس جمهوری پیشین آمریکا و "فرانکلین میلر" مسئول سیاست اتمی آمریکا در وزارت دفاع جورج هربرت واکر بوش و بیل کلینتون، روسای جمهور پیشین آمریکا و کارمند شورای امنیت ملی در زمان ریاست جمهوری جورج واکر بوش در مقاله‌ای که به طور مشترک در روزنامه واشنگتن پست منتشر کرده‌اند، به دفاع از سلاح‌های هسته‌ای مستقر در کشورهای ناتو پرداخته و آن را برای مقابله با روسیه ضروری می‌دانند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، توجیهات این مقامات آمریکایی در این مقاله‌ به این گونه آمده است: «هنگامی که رهبران ناتو اوایل سپتامبر سال جاری میلادی گردهم آیند، درباره چندین موضوعی که برای این ائتلاف بسیار مهم و حیاتی است مذاکره خواهند کرد از جمله ماجراجویی روسیه در اوکراین و کشورهای دیگر شرق اروپا، همکاری اعضا برای دفاع جمعی، کفایت بودجه‌های دفاع ملی و برنامه‌ها برای حمایت از مردم افغانستان؛ با این حال در طول بررسی‌هایشان درباره این مسائل باید دوباره بر ارزش حضور مداوم تعدادی از بمب‌های اتمی آمریکا در اروپا برای ناتو تاکید کنند. ما معتقدیم که این اقدام ضروری است چرا که مجددا درخواست‌های آمریکا را برای خروج یک جانبه زرادخانه‌های کوچک بمب‌های اتمی مستقرش در خط مقدم می‌شنویم. این مشاجره‌ها تکراری، آشنا و اشتباه هستند.

رایج‌ترین مشاجره‌ها این است که از آنجایی که نیروهای استراتژیک آمریکا ظرفیت‌های جهانی دارند، سلاح‌های مستقر در کشورهای ناتو هیچ ارزش نظامی ندارند. این ادعاها نه تنها نادرست هستند بلکه اصلی‌ترین ویژگی سلاح‌های اتمی یعنی اینکه آن‌ها اساسا سلاح‌های سیاسی هستند را انکار می‌کند؛ یکی از عملکردهای اساسی استقرار در خط مقدم.

اعضای جدیدتر برای آنکه زیر این چتر اتمی قرار گیرند، عضو ناتو شدند و آن‌ها نگرانی‌های خود را نسبت به خروج این تسلیحات که می‌تواند نماد تقلیل تعهدات آمریکا نسبت به دفاع از آن‌ها باشد، ابراز کرده‌اند. همزمان با اینکه روسیه مانورهایی شبیه به حملات اتمی در لهستان و دیگر کشورهای حوزه بالتیک انجام می‌دهد، انجام حملات اتمی به سایت‌های دفاع موشکی نوپای ناتو را تهدید می‌کند و به استقرار زرادخانه چندین هزار تسلیحات اتمی کوتاه‌برد ادامه می‌دهد، نگرانی‌های آن‌ها نیز افزایش یافته است.

بحث دوم این است که به خاطر اینکه تسلیحات اتمی هیچ جایگاهی در روابط بین‌الملل در قرن 21 ندارد آن‌ها را نباید در کشورهای اروپایی عضو ناتو مستقر کرد. باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا در سخنرانی 2009 خود در پراگ، جمهوری چک از کشورهای اتمی خواست تا استفاده از چنین تسلیحات اتمی را در استراتژی‌های امنیتی خاص کم کرده و گام‌هایی را برای تحقق دیدگاه خود در آمریکا برداشت. جدا از انگلیس، هیچ کشور دارای تسلیحات اتمی به این مساله توجهی نکرد، در عوض سایر کشورها برنامه‌های مدرن کردن تسلیحات اتمی خود را گسترش داده و تسلیحات اتمی خود را در مرکز توجه قرار دادند. روسیه به عنوان قلب توجه و تمرکز خاص ناتو، به استقرار نیروهای اتمی مدرن شده در سراسر مرز خود مبادرت ورزیده است. همانطور که متحدان ناتوی ما اشاره کردند، تسلیحات اتمی یک مساله اصلی برای رهبری روسیه است و در نتیجه متحدان ما تاکید دارند که تعهد اتمی آمریکا به ناتو نباید مورد سوال قرار گیرد.

مساله سوم این است که ناتو به طور کلی از اولویت نظامی متعارف و چشمگیر لذت می‌برد. این بحث بر مبنای دو فکر نادرست ایجاد شده است. نخست، اینچنین مقایسه‌های کلی این حقیقت را که در مرزهای شرقی ناتو، نیروهای روس از حیث تعداد بر نیروهای ائتلاف غلبه دارند، نادیده می‌گیرند. همانطور که رخدادها در شبه جزیره کریمه و اوکراین نشان داد، نیروهای مسلح روس از زمان عملکرد ضعیف خود در گرجستان به سال 2008، بهبود و پیشرفت چشمگیری داشته‌اند، ظرفیت‌های بالای عملیاتی آن‌ها نشان داده که این نیروها دیگر همان ارتش به هم ریخته یک دهه قبل نیستند. دوم اینکه، تمرکز بر ظرفیت‌ها و قابلیت‌های نبرد متعارف نمایانگر این حقیقت است که هدف اصلی ناتو بازدارندگی تهاجم است به جای آنکه با آن مقابله کند و آن را شکست دهد و همین جاست که ظرفیت‌های اتمی ناتو بزرگترین ارزش‌های آن‌ها را تامین می‌کند.

در نهایت، به ما گفته شده که در داخل ناتو و برای باقی گذاشتن تسلیحات اتمی در کشورهای عضو اختلافات عمیقی وجود دارد. درست است که در 2007 و 2008، سیاست‌های داخلی درچند کشور عضو ائتلاف به اینچنین مناظره و بحثی دامن زد.

جای تعجب نیست که در ائتلافی از 28 دولت منتخب دموکراتیک چنین اختلافاتی ایجاد شود. اما براساس نشست لیسبون به تاریخ نوامبر 2010، این اختلافات حل شده بود و "مفهوم استراتژیک" مورد حمایت تمامی روسای 28 کشور عضو ناتو به این صورت است: ما بر ادغام مناسب نیروهای اتمی و متعارف تاکید داریم و گسترش احتمالی حضور و شرکت ائتلاف را در دفاع جمعی بر مبنای نقش‌های اتمی در دوران صلح و مدیریت ارتباطات، کنترل و فرماندهی تضمین می‌کنیم. دو سال بعد، در شیکاگو تمامی رهبران "بررسی سیاست دفاع و بازدارندگی" را مطرح کردند: تسلیحات اتمی مولفه اصلی ظرفیت‌های ناتو برای بازدارندگی و دفاع در کنار دفاع موشکی و متعارف است.

در حالیکه روسیه به پشتیبانی از نیروهایی که به دنبال بی‌ثبات کردن اوکراین و انجام اقدامات بی‌ثبات کننده در بالکان و بالتیک هستند، ادامه می‌دهد، زمانی برای بی‌ثبات کردن ائتلاف ناتو و ضربه زدن به ائتلاف ناتوی ما به واسطه تسلیحات اتمی ما در اروپا ندارد.»

انتهای پیام

کد N455300