۰
غریب‌آبادی در همایش واکاوی پیشبرد سیاست هسته‌ای:

ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت یک اقدام سیاسی بود

  • ۵بازدید
  • ۰ رای
  • ۰ دیدگاه
سیاست خارجی

عضو سابق تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای کشورمان با اشاره به ادعای برخی از کشورها برای اعمال تحریم‌های یک جانبه علیه ایران و حمایت از شورای امنیت گفت: در هیچ قانون شورای امنیت نمی‌بینیم که به کشورها اجازه کمک به شورا داده شده باشد.

به گزارش خبرنگار مهر، کاظم غریب‌آبادی، عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای در دوره جلیلی در همایش  واکاوی روند پیشبرد سیاست هسته‌ای در دولت یازدهم گفت: چند نکته در مورد دلایل تمایل ایران به استفاده از انرژی هسته ای را بیان می کنم. جمعیت ایران در سال 1979 تا سال 2014 دو برابر شده است و تا سال 2050 نیز بدون در نظرگیری سیاست‌های جمعیتی قرار است به 105 میلیون نفر برسد.

وی با اشاره به اینکه ایران در سال به 2 هزار مگاوات برق اضافی نیاز دارد بیان کرد: در سال 1967 نیروگاه ها 3 میلیون و 300 هزار بشکه نفت در سال استفاده می کردند که این رقم در سال 2010 به 300 میلیون بشکه رسیده و این در حالی است که نیروگاه بوشهر از ابتدای راه اندازی یک‌هزار مگاوات معادل دو درصد از این نیاز را تامین می کند.

غریب آبادی تاکید کرد: جمهوری اسلامی ایران با راه‌اندازی نیروگاه بوشهر به سی‌وپنجمین کشور تولیدکننده برق هسته ای تبدیل شده است.

عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای در دوره جلیلی درباره ارسال پرونده هسته ای ایران از شورای حکام به شورای امنیت گفت: طبق اساسنامه آژانس بین المللی انرژی هسته ای در سه حالت می توان پرونده کشوری را از شورای حکام به شورای امنیت انتقال داد. مورد اول اینکه موضوعاتی در فعالیت هسته ای کشورها بروز کند که مرتبط با صلح و امنیت بین المللی باشد، دوم آنکه بازرسان آژانس در جریان بازرسی ها انحراف برنامه هسته ای را در جهت نظامی احراز کنند و سوم آنکه بر اساس گزارش، آژانس قادر به فعالیت برای راستی‌آزمایی در کشور مذکور نباشد که تا تاریخ 4 فوریه 2006 و حتی بعد از آن در هیچ یک از گزارش های آژانس نقض هیچ یک از سه مورد مذکور از سوی ایران مشاهده نشده است و ارسال پرونده ایران به شورای امنیت یک اقدام سیاسی بود که حتی البرادعی بر آن تاکید کرد و اظهار داشت که من موضوع شما را به شورای امنیت ارجاع ندادم و شورای حکام یک تصمیم سیاسی گرفت.

وی گفت: قطعنامه شورای حکام در 4 فوریه 2006 مصوب شد، 27 کشور به آن رای مثبت دادند، 6 کشور رأی منفی و 5 کشور رأی ممتنع که چین و روسیه نیز از حامیان بودند. البته اکنون این دو کشور به این جمع بندی رسیده اند که مسیر را اشتباه رفتند و در صدد اصلاح هستند.

سفیر سابق ایران در هلند بیان کرد: در بحث تحریم ها که به دو دسته تحریم های شورای امنیت و تحریم های یک جانبه بر علیه ایران تقسیم می شوند، حقوقدانان برجسته بر این باورند که شورای امنیت نیز در برنامه های خود با محدودیت مواجه است. در دهه های اخیر که بحث اقدامات بشردوستانه به صورت جدی‌تری مطرح شده است، بحث تاثیر تحریم ها و حقوق بشر مطرح است و حتی زمانیکه کشورها حق تحریم را تحت منشور ملل متحد به شورای امنیت بدهند، بحث حقوق بشر یک مانع اصلی حتی برای تحریم های قانونی است.

غریب آبادی ادامه داد: در مورد تحریم های یک جانبه نیز هیچ سندی که کشورها بتوانند دست به تحریم بر علیه ایران بزنند، وجود ندارد. بعضی از کشورها می گویند که تحریم ها را برای حمایت از تحریم های شورای امنیت مصوب کرده اند اما موضوع این است که ما با تحریم های شورای امنیت مشکل آنچنانی نداریم. آنچه مساله اصلی است، تحریم های یک جانبه است و حال آنکه در هیچ جای قوانین شورای امنیت نمی بینیم که به کشورها اجازه داده بشود به کمک شورا بروند.

وی گفت: شورای امنیت بحث هسته ای ایران را در انحصار خود قرار داده است.

عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای در دوره جلیلی با اشاره به اینکه بعضی از کشورها از نظر حقوقی معتقدند در چارچوب عمل متقابل تحریم ها صورت می گیرد، بیان کرد: از این جنبه نیز ما تا به حال حق کسی را از بین نبرده ایم. کشور ایران در 2- 3 قرن اخیر به هیچ کشوری حمله نکرده اما مورد حمله واقع شده است. ما به همزیستی مسالمت‌آمیز اعتقاد داریم. با اینکه جمهوری اسلامی ایران توان تولید سلاح شیمیایی که کار آسانی است را داشت، ولی به دلیل مبنای دینی، اعتقادی و فتوای مقام معظم رهبری حتی به دنبال تولید و تلافی در بحث سلاح شیمیایی نرفت.

سفیر سابق ایران در هلند خاطر نشان کرد: کشوری که دارای این مبانی است، تهدیدی برای شورای امنیت نیست. اکنون جمهوری اسلامی حتی در افکار عمومی کشورهای غربی نیز یک هدف نیست و آنها به دلیل اینکه در بحث هسته ای شکست خورده اند، به دنبال بحث حقوق بشر هستند و من امیدوارم که با تدبیر مسئولان در این زمینه نیز آنها شکست بخورند.

نظر شما چیست؟

اولین نفری باشید که نظر خود را در مورد این مطلب بیان می کند.