نگرانی انگلیس از انتخاب دایناسور اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپایی

سرانجام پس از چندماه گمانه‌زنی و رایزنی‌ها،رهبران اتحادیه اروپا، آقای «ژان کلود یونکر- 59 ساله نخست‌وزیر سابق لوکزامبورگ را به مدت پنج سال به عنوان رئیس جدید شورای اروپا برگزیدند.

محمود فاضلی

سرانجام پس از چندماه گمانه‌زنی و رایزنی‌ها،رهبران اتحادیه اروپا، آقای «ژان کلود یونکر- Jean-Calude Junker»59 ساله نخست‌وزیر سابق لوکزامبورگ را به مدت پنج سال به عنوان رئیس جدید شورای اروپا که وظیفه‌اش نظارت بر بودجه کشورهای عضو و سیاست‌گذاری بازار انحصاری اتحادیه اروپاست، برگزیدند. خانواده حزب مردمی اروپا و همچنین سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها نیز از نامزدی یونکر حمایت کردند. رهبران 28 کشور عضو اتحادیه اروپا تاکنون خود، رئیس کمیسیون را انتخاب می‌کردند اما طبق قوانین جدید، باید نتیجه انتخابات پارلمانی این اتحادیه را نیز در تصمیم‌گیری خود لحاظ کنند. یونکر تنها مسئول اروپایی است که پستش طی نشست جاری اروپایی تعیین می‌شود و مابقی پست‌های مهم اروپایی در نشست ژوئیه مورد بررسی قرار می‌گیرد.
روسای دولت‌های اروپایی تنها می‌توانند از میان نامزدهای احزاب یکی را انتخاب کنند. با این اقدام سنت دیرینه انتخاب رئیس کمیسیون اروپا به اتفاق آراء شکسته شد و از این پس کار برای انگلیس و همکاری با دیگر شرکا سخت خواهد شد. 26 کشور از 28 کشور عضو اتحادیه اروپا (بجز انگلیس و مجارستان) به یونکر رای مثبت دادند.یونکر بشرط تائید پارلمان اروپا در اول نوامبر جانشین خوزه مانوئل باروسو خواهد شد. این رای گیری شانزدهم ژوئیه خواهد بود. یونکر برای احراز این سمت می‌بایستی حداقل 376 رای از مجموع آرای 751 نماینده پارلمان اروپا را به خود اختصاص دهد، اما تقریبا تردیدی نیست نتیجه آن مثبت خواهد بود. یونکر خود اعلام داشته بود حزب مردم اروپا در حال پیروز شدن در این انتخابات است و در نتیجه این حزب حق دارد خواستار در اختیار گرفتن ریاست کمیسیون اروپا شود. حائز رأی اکثریت شدن باید مفهوم و نمود داشته باشد.
انتخاب وی البته با واکنش‌هایی در اتحادیه اروپا روبرو بود.مهم‌ترین مخالف ریاست یونکر بر ریاست‌ کمیسیون اروپا، دیوید کامرون نخست‌وزیر انگلیس بود. کامرون، اعلام کرد:«برخی مواقع لازم است که شما جدالی را ببازید تا در جنگ پیروز شوید. انتخاب یونکر اشتباه است و او فرد مناسبی برای هدایت اتحادیه اروپا با 500 میلیون جمعیت نیست. تمام این اتفاقات مرا قانع کرد که اروپا باید تغییر کند. کامرون با دیدگاههای یونکر در زمینه همگرایی، اجماع و ایجاد امپراتوری بروکسل که قدرت را به کشورهای عضو باز نخواهد گرداند، مخالف است. به عقیده وی، یونکر بیش از حد از سیاست‌های فدرالی حمایت می‌کند و فردی است که به دهه هشتاد تعلق دارد و نمی‌تواند در پنج سال آینده مسائل اتحادیه اروپا را بر طرف کند و در ضمن بسیار به زوج فرانسه-آلمان نزدیک است. کریم سجاد، نماینده محافظه کار انگلیس در پارلمان اروپا معتقد است:«ما به تغییری قابل توجه در مدیریت خود نیاز داریم. مردی که متعلق به گذشته است قادر نیست اروپای امروز را رهبری و هدایت کند.»
دیوید کامرون وعده داده است در صورتی که در سال 2015 مجدداً به نخست وزیری انگلیس انتخاب شود، درباره عضویت کشورش در اتحادیه اروپا همه‌پرسی برگزار کند.به دنبال شکست کامرون در این رای‌گیری، احزاب داخلی این کشور به شدت از او انتقاد کردند.دیوید میلبند رهبر حرب کارگر اعتقاد دارد انگلیس اکنون به «درب خروجی اتحادیه اروپا نزدیک‌تر شده» و نایجل فاراژ، رهبر حزب راست افراطی کشور و مدافع خروج از اتحادیه اعلام داشته است«نخست وزیر کاملا تحقیر شد».موسسه تحقیقاتی «اوپن یوروپ» مستقر در لندن نیز اعلام کرد این ناکامی شکستی بزرگ برای کامرون بود و این ضربه موجب افزایش احتمال خروج انگلیس از اتحادیه اروپا شده است مگر اینکه کامرون پیش از همه‌پرسی اصلاحات گسترده‌ای را در اروپا صورت دهد. تنها متحد انگلیس در این رای‌گیری، دولت راست‌گرای مجارستان بود.
مخالفت کامرون را باید در سیاست‌های داخلی انگلستان جستجو کرد. او که در سال 2010 به سمت نخست وزیری انتخاب شده، می‌بایستی دوباره در سال 2015 برای این پست نامزد شود. وی از آغاز دوره مسئولیتش با اوج‌گیری گرایشات ضد اروپایی حزب UKIP (دومین حزب در انتخابات 2009) مواجه شده و در درون حزب خودش نیز یک شاخه ضد اروپایی شکل گرفته است. کامرون حتی برای آرام کردن رای دهندگانِ به حزب محافظه کار بحث برگزاری همه‌پرسی در مورد حضور یا عدم حضور کشورش در اتحادیه اروپا را مطرح کرده است. در روزهای اخیر رسانه‌های انگلیسی نیز در کنار نخست وزیر کشورشان قرار گرفته و حملات خود را علیه یونکر آغاز کردند.
از سوی دیگر انتخاب وی با واکنش‌های مثبت سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا روبرو بود. مرکل پیش از شرکت در نشست اتحادیه اروپا در مجلس عوام آلمان اعلام داشته بود:«برای ریاست یونکر بر کمیسیون اروپا کسب اکثریت آرا کافی است و فقدان رای همه اعضا «فاجعه» نخواهد بود. در جریان نشست شورای اروپایی در بروکسل تنها کسب اکثریت آرا برای انتخاب یونکر کفایت می‌کند. دغدغه همه کشورهای عضو برای اتحادیه مهم و جدی است. البته که به نگرانی‌های انگلیس توجه می‌کند. به گفته مرکل این تصمیم، کمیسیون اروپا را برخوردار از ریاستی خواهد کرد که دارای تجربیات اروپایی است و خواسته‌های دولت‌های اروپایی و پارلمان اروپا را در نظر خواهد گرفت. مرکل با زیرکی قصد داشت این رای‌گیری غیرمعمول را کوچک جلوه دهد تا از تنش بیشتر در میان اعضای اتحادیه جلوگیری نماید. او گفته اگر سران 28 کشور از طرق اکثریت کیفی در مورد یونکر اعلام نظر کنند، یک تراژدی پیش نخواهد آمد. مرکل بخوبی می‌داند که کامرون در جبهه ضد یونکری‌اش کاملا در انزوا قرار داشته و حتی سوئد و هلند نیز از او فاصله گرفته‌اند.
«فرانسوا اولاند» رئیس جمهور فرانسه پیش از رای‌گیری تاکید کرده بود چپ گرایان میانه در اروپا از ریاست ‌ «یونکر» بر کمیسیون اروپا حمایت می‌کنند.«اولاند» که خواستار«انعطاف پذیری» در پیمان رشد اقتصادی اروپا است، اولویت فرانسه را در درجه اول، رشد و اشتغال زایی با استفاده از همه امکانات موجود، ساده‌سازی اروپا، دموکراتیزه کردن آن و همچنین کنترل مهاجرت به شیوه‌ای سازگار با اصول و ارزش‌ها عنوان کرد.خوزه مانوئل باروسودر حمایت از یونکر مدعی شد:«گمان می‌کنم که وی یک اروپایی متعهد و یک سیاست مدار نمونه است که تجربیات فوق العاده‌ای دارد». هله تورینگ اشمیت، نخست وزیر دانمارک نیز یونکر را سیاستمداری مجرب دانست که سال‌های متمادی به طور عملی برای اتحادیه اروپا کار کرده است.مارک روته نخست وزیر هلند نیز از پیش تاکید کرده بود در رأی‌گیری از یونکر حمایت خواهد کرد.»ورنر فايمان، صدراعظم اتريش نیز معتقد است با رای اکثريت، شايد نتوان بهترين انتخاب را کرد ولی به هر حال اعتماد مردم را می‌توان کسب کرد. انتخاب يونکر با اکثريت قابل توجه موجب شرم و خجلت نيست. ولی اين که کامرون نمی‌خواهد به خاطر بياورد که قبل از انتخابات پارلمان اروپا چه قولی داده بود، اين موضوع شرم‌آور است. خلف وعده به ارکان دموکراسی لطمه می‌زند و اتحاديه اروپا حاضر به پذيرفتن اين خسارت نيست.
ژان کلود یونکر سیاستمدار دموکرات مسیحی، به «دایناسور اتحادیه اروپا» و «مستر یورو» معروف شده است. او در ۱۹ سال نخست‌وزیری لوکزامبورگ، یکی از منتقدان سرسخت سیاست‌های کشورهای بزرگ عضو اتحادیه اروپا از جمله آلمان و فرانسه بود. یونکر که به زبان‌های آلمانی، انگلیسی و فرانسوی تسلط دارد، در بسیاری از تنش‌ها میان رهبران کشورهای اروپائی برای رسیدن به توافق، میانجی‌گری نموده است. وی یکی از معماران پیمان ماستریخت است که به ایجاد واحد پول اروپائی (یورو) منجر شد و از سال 2005 میلادی ریاست گروه یورو را عهده دار شد. پس از آن که در سال ۲۰۱۳ ماموریت یونکر به‌عنوان «رئیس گروه اروپا» پایان یافت و داوطلبانه از اداره نشست‌های اضطراری بحران بدهی‌های حوزه اروپا کناره گرفت، در کشور خود درگیر ضربه‌ سیاسی ناخواسته‌ای شد و در معرض اتهام سنگین «رسوائی امنیتی» قرار گرفت و مجبور شد در کشورش انتخابات زودهنگام اعلام کند. هرچند یونکر در انتخابات کشورش مجددا به پیروزی رسید اما با ادامه فشار احزاب مخالف، مجبور به کناره‌گیری از مقام نخست‌وزیری کشورش شد.
یونکر فارغ‌التحصیل رشته حقوق است، اما در تمام عمر خود در جایگاه یک سیاستمدار فعالیت داشته است. به‌دنبال از دست دادن مقام نخست‌وزیری، صرف‌نظر از کرسی عضویت فراکسیون کوچک اپوزیسیون در مجلس لوکزامبورگ، موقعیتی نداشت. به این ترتیب، تنها شانسی که برای وی باقی می‌ماند، رقابت برای جانشینی خوزه مانوئل باروسو رئیس ‌کمیسیون اروپا بود.یونکر، به‌عنوان نماینده دموکرات مسیحی‌ها وارد این رقابت‌ها شد و یک‌ ماه پیش توانست در مبارزات انتخاباتی سراسر اروپا به پیروزی برسد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان و رهبر بزرگ‌ترین حزب دموکرات مسیحی اروپابه کمک یونکر شتافت و از او پشتیبانی کرد. بی‌تردید یونکر به عنوان رئیس جدید شورای اروپا با دشوارهایی روبرو است. بحران بدهی‌ها، تعداد بیکاران جوان اتحادیه، توازن میان منظم ساختن بودجه و سیاست رشد، تفسیر انعطاف پذیرتری از بودجه و مقررات ناظر بر کسری بودجه اتحادیه اروپا، بازگرداندن اعتماد از دست رفته در میان افکار عمومی اروپا، مداخله اتحادیه اروپا در مسائل ملی کشورهای عضو و همچنین بحران‌ها و تنش‌های کشورهای همسایه از مهم‌ترین چالش‌هایی پیش رو یونکر خواهد بود.

4949

کد N365801