۰

ما و این کشور «دوست و برادر»!

  • ۱۵بازدید
  • ۰ رای
  • ۰ دیدگاه

متین مسلم طی یادداشتی با عنوان «این چه همسایگی است که پاکستان با ایران دارد؟»، با اشاره به حوادث اخیر نظیر ربودن 5 سرباز ایرانی توسط گروهک تروریستی جیش‌العدل، توصیه کرده که از تجارب کشورهایی که تا کنون با پاکستان برخورد داشته‌اند، استفاده شود.

به گزارش ایسنا به نقل از خبرآنلاین، در این یادداشت آمده است: «ایران نباید به صرف اینکه پاکستان کشوری دوست، مسلمان و همسایه اما بالقوه خطرناک، خطرساز و توزیع‌کننده ناامنی است، این کشور را به حال خود رها کند. نه صرفا به دلیل آنچه طی این چند روز گذشته شاهد آن بوده‌ایم بلکه بیشتر به دلیل آینده به شدت مخاطره‌انگیز منطقه و امنیت ایران که الزاما محدود به مرزهای شرقی ایران نیست و اسلام‌آباد مسئول مستقیم آن شناخته می‌شود. پاکستان کشوری رها شده است.

از همان زمان که پاکستانی‌های بعدی، خون به دل گاندی کردند، دنیا باید می‌دانست که در پس جنگ جهانی دوم با چه کسانی و کشوری روبرو خواهد شد. یک دیپلمات سابق افغانی قولی از ظاهرشاه پادشاه سابق افغانستان را نقل کرده که معلوم نیست چقدر سندیت دارد اما مهم نیست. به تعبیر او «شاه بابا» یک بار که از مداخلات روزافزون پاکستانی‌ها و ایجاد ناامنی در کشورش به ستوه آمده بود، گفته بود: «از نیرنگ، فقط خدا پاکستانی‌ها را می‌شناسد! کیفر آنها هم با خدا.»

رصد مداخلات پاکستانی‌ها در مسائل منطقه و امور داخلی دیگر کشورها که یا برگرفته از یک اراده امنیتی است (که اتفاقا همین است) یا ناشی از فقدان اقتدار سیاسی،کار خیلی سختی نیست. کافی است در یکی از موتورهای جستجوگر واژه‌های پاکستان، تروریسم و مداخله را سرچ کنید؛ به خیلی از سوالات شما پاسخ خواهد داد.

سخن بر سر جوانان پاک این سرزمین است که 5 نفر از آنها در کسوت مرزبانی توسط یک گروه جنایتکار تروریست پناه‌گرفته در خاک پاکستان به گروگان گرفته شده و ظاهرا باید خوش‌شانس باشند و ما هم خوشحال که تاکنون بلایی سر آنها نیامده است. جیش‌العدل یا هر اسم یا تروریست دیگری مسئول است، این از نظر من خیلی اهمیت ندارد، آنچه مهم است هدف قرار گرفتن مستقیم امنیت ملی و اعتبار ایران در مرزهای شرقی توسط دولت و نهادهای امنیتی پاکستان است اما با این نگرانی مضاعف که ابعاد این موضوع از این به بعد محدود به مرزهای شرقی ایران نخواهد ماند.

آنچه در مرزهای شرقی می‌گذرد خیلی مربوط و محدود به گروگانگیری‌هایی شبیه آنچه هم‌اکنون شاهد آنیم نیست. چند ماه پیش اتفاق مشابهی در این منطقه رخ داد و تعدادی از سربازان ایرانی به دست عواملی تروریست به شهادت رسیدند. عوامل ترور و جنایت به داخل خاک کشور دوست و برادر (نمی‌دانم چرا فقط ما برادریم) پناه بردند و نهایتا ما هم به برادرانمان گفتیم "اعتراض داریم". نتیجه هیچگاه معلوم نشد. اسلام‌آباد هم طبق معمول ضمن ابراز تاسف قول پیگیری داد. پیگیری چی؟ نمی‌دانیم.

بحث در خصوص اقداماتی که مسئولان امنیتی و نظامی علیه چنین گروه‌ها و تروریست‌هایی کرده یا می‌کنند، نیست. لابد می‌دانند چه کار باید بکنند. سخن مربوط به خود پاکستان است که با عرض پوزش از مقامات مسئول امنیتی و سیاست خارجی در کشور سوال می‌کنم اقدام شما در قبال بی‌تفاوتی مقامات اسلام‌آباد نسبت به هدف قرار گرفتن امنیت ایران و جان شهروندان ایرانی چیست؟ عباراتی چون "ما به منطقه تسلط نداریم و نمی‌توانیم آنها را رصد کنیم!" آیا مسئولان ایرانی را قانع کرده است؟ بی‌شک سازمان اطلاعاتی پاکستان موسوم به آی - اس - آی یکی از متبحرترین و کارکشته‌ترین سازمان‌های اطلاعاتی است که تولید انواع مرغوب و درجه یک تروریست، هنر آنهاست. دو محصول آن بن‌لادن و امین الظواهری است. آنها به خوبی و در بالاترین حد استانداردهای امنیتی بر فعالیت گروه‌های تروریستی نظارت دارند.

پاکستان کشوری رها و بی‌تعهد به قوانین بین‌المللی است. حال یا به خاطر بی حساب و کتابی این کشور یا متاثر از اقدامات نهادهای امنیتی و خصوصا سازمان مخوف اطلاعاتی پاکستان. کدام بیشتر نقش دارند؟ شخصا به دومی معتقدم. این نهادها به صورت حیرت‌آور و شگفت‌انگیزی بخشی از ردیف بودجه نهادهای امنیتی عربی پاره‌ای کشورهای منطقه هستند و به صورت سنتی تحت تاثیر آنها قرار دارند. پایه‌گذار این وابستگی و تروریسم‌پروری هم ژنرال «اسلم بیگ» است. چگونه می‌توان نسبت به این مخاطره امنیتی بی‌تفاوت بود؟

هند به کنار، رفتار اسلام‌آباد حتی صدای آقای کرزای را سال‌هاست درآورده و اتفاقا به همین دلیل از امضای موافقت‌نامه امنیتی با ناتو و آمریکا خودداری کرده است. او می‌گوید اول جلوی پاکستان مهد تروریسم را بگیرید، بعد از من امضا بخواهید.

این را که تهران دقیقا با پاکستان چه خواهد کرد، نمی‌دانم اما آغاز رایزنی با مقامات هندی به دلیل تبحری که در برخورد با پاکستانی‌ها دارند و نیز با مقامات افغانستان که روزانه ضربه می‌خورند، قدم مهمی است. چرا از تجربه آنها و اطلاعاتشان استفاده نمی‌کنیم؟»

انتهای پیام

نظر شما چیست؟

اولین نفری باشید که نظر خود را در مورد این مطلب بیان می کند.