ما در شکست گوهر یکدانه‌ی خودیم

سنگ ملامت دل دیوانه‌ی خودیم

چون بلبل از ترانه‌ی خود مست می‌شویم

ما غافلان به خواب ز افسانه‌ی خودیم

در خون نشسته‌ایم ز رنگینی خیال

چون لاله دلسیاه ز پیمانه‌ی خودیم

گیریم گل در آب به تعمیر دیگران

هر چند سیل گوشه‌ی ویرانه‌ی خودیم

دست فلک کبود شد از گوشمال و ما

مشغول خاکبازی طفلانه‌ی خودیم

ما چون کمان ز گوشه نشینی درین بساط

هر جا رویم معتکف خانه‌ی خودیم

صائب، شده است برق حوادث چراغ ما

تا خوشه چین خرمن بی‌دانه‌ی خودیم