بنفشه زلف من آن آفتاب ترکستان

همی بنفشه پدید آرد از دو لاله‌ستان

مرا بنفشه و لاله به کار نیست که او

بنفشه دارد و زیر بنفشه لاله نهان

ز رنگ لاله‌ی او وز دم بنفشه‌ی او

جهان نگارنمایست و باد مشک افشان

همی‌ندانم کاین را که رنگ داد چنین

همی‌ندانم کان را که بوی داد چنان

مرا روا بود ار سربسر بنفشه دمد

به گرد لاله‌ی آن سرو قد موی میان

کنون ز سنگ بنفشه دمد عجب نبود

اگر بنفشه دمد زیر عارض جانان

بهشتوار شود بوستان عارض او

چنان کجا شود اکنون بهشتوار جهان

کنون برافکند از پرنیان درخت ردا

کنون بگسترد از حله باغ شادروان

کنون چو مست غلامان سبز پوشیده

به بوستان شود از باد زاد سرو نوان

کنون سپیده دمان فاخته ز شاخ چنار

چو عاشقان غمین برکشد خروش و فغان

نه باغ را بشناسی ز کلبه‌ی عطار

نه راغ را بشناسی ز مجلس سلطان

یمین دولت ابوالقاسم آفتاب ملوک

امین ملت محمود پادشاه زمان

خدایگان خردپرور مروت ارز

بلند همت و زایر نواز و حرمتدان

ازو شود همه امیدهای خلق روا

بدو شود همه دشوارهای دهر آسان

کسی که مدحش اندر دهان او بگذشت

نسوزد ار به کف آتش در افکند به دهان

اگرچه قرآن فاضل بود بیابد مرد

ز مدح خواندن او مزد خواندن قرآن

به وصف کردن او در ببارد و عنبر

ز طبع مدحتگوی و ز لفظ مدحتخوان

بزرگ نام کند نزد خلق دیوان را

سخنوری که کند مدح او سر دیوان

جهانیان چو ازیشان کسی سخن طلبد

سخن طلب را نزدیک او دهند نشان

سخنشناسان بر جود او شدند یقین

کجا یقین بود آنجا به کار نیست گمان

عطای وافر، برهان جود او بنمود

عطا بود به همه حال جود را برهان

همی‌نگردد چندانکه دم زنی فارغ

ز برکشیدن زر عطای او وزان

عنان چرمین گر سایدی ز فیض سخاش

به دستش اندر زرین شدی دوال عنان

به حیله پایگه همتش همی‌طلبد

ازین قبل شده بر چرخ هفتمین کیوان

چرا ز فر همای ای شگفت یاد کند

کسی که دیده بود فر سایه‌ی یزدان

همای چون به کسی سایه برفکند، آن کس

جز آن بود که بزرگی و جاه یابد از آن

امیر اگر ز بر کشته سایه برفکند

ز فر سایه‌ی او کشته باز یابد جان

همه دلایل فرهنگ را به اوست مب

همه مسائل سربسته را ازوست بیان

به روز معرکه اندر مصاف دشمن او

ز بیم ضربت او پیل بفکند دندان

هر آن سوار که نزدیک او به جنگ آید

اجل فرو شود اندر تنش به جای روان

مبارزان عدو پیش او چنان آیند

چو مورچه که بود برگرفته دانه گران

به سوی باز شد از پیش او چنان تازند

چو سوی ژرفی خاشاکها بر آب روان

سر عدو به تن اندر فرو برد به دبوس

چنانکه پتکزن اندر زمین برد سندان

کمان فرو فتد از دست دشمن اندر جنگ

بدانگهی که ملک برد دست سوی کمان

ز سهم نامش دست دبیر سست شود

چو کرد خواهد بر نامه نام او عنوان

همیشه باشد از مهر او و کینه‌ی او

ولی مقارن سود و عدو عدیل زیان

ز کین او دل دشمن چنان شود که شود

ز نور ماه درخشنده جامه‌ی کتان

ز قدر او نپذیرد خدای عز و جل

ز هیچ دشمن او روز رستخیز امان

همیشه تا چو گل نسترن بود لل

چنان کجا چو گل ارغوان بود مرجان

همیشه تابود آز و امید در دل خلق

چنان چو آتش در سنگ و گوهر اندر کان

خدایگان جهان باد و پادشاه زمین

به عون ایزد کشور گشا و شهرستان

ازو هر آنکه بود بدسکال او، غمگین

بدو هر آنکه بود نیکخواه او، شادان