بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم

سخن از آن گل خندان به سخندان گویم

غزل‌آموز غزالانم و با نای شبان

غزل خود به غزالان غزلخوان گویم

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت

که پریشان کندم گر نه پریشان گویم

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار، نگفت

من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم

گر چه خاکسترم و مصلحتم خاموشی است

آتش‌افروزم و شرح شب هجران گویم

گله‌ی زلف تو با کوکبه‌ی شبنم اشک

کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم

شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ

که من تشنه هم از چشمه‌ی حیوان گویم