گرچه بشتر را عطا باران بود

مر ترا زر و گهر باشد عطا

٭٭٭

پیش تیغ تو روز صف دشمن

هست چون پیش داس نوکر پا

٭٭٭

تنت یک و جان یکی و چندین دانش

ای عجبی! مردمی تو، یا دریا؟

٭٭٭

چنان که اشتر ابله سوی کنام شده

ز مکر روبه و زاغ وز گرگ بی‌خبرا

٭٭٭

جز بما دندر این جهان گر به روی

با پسندر کینه دارد همچو بادختند را

٭٭٭

گوش توسال و مه برود و سرود

نشنوی نیوه‌ی خروشان را

٭٭٭

درنگ آسا سپهر آرا بیاید

کیاخن در رباید گرد نان را

٭٭٭

شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید

تا به چنگ آرد آهو وآهو بره را

٭٭٭

نباشد زین زمانه بس شگفتی

اگر بر ما ببارد آذرخشا

٭٭٭

چو گرد آرند کردارت به محشر

فرو مانی چو خر به میان شلکا

٭٭٭

کمندش بیشه بر شیران قفص کرد

فیلکش دشت بر گرگان خباکا

٭٭٭

هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست

مرا به کار نیاید سریشم وکیلا

٭٭٭

گیهان ما به خواجه‌ی عدنانی

عدنست و کار ما همه بانداما

٭٭٭

اگرت بدره رساند همی به بدر منیر

مبادرت کن و خامش باش چندینا

٭٭٭

همی بایدت رفت و راه دورست

به سغده دار یکسر شغل راها

٭٭٭

ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی

دگر نماید ودیگر بود به سان سراب

٭٭٭

فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

جامه‌ی خانه بتبک فاخته گون آب

٭٭٭

تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟

٭٭٭

جغد که با باز و پلنگان پرد

بشکندش پر و بال و گردد لت لت

٭٭٭

تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته

تار تار پود پود اندر فلات آن فوات

٭٭٭

بر روی پزشک زن، میندیش

چون بود درست بیسیارت

٭٭٭

ای زان چون چراغ پیشانی

ای زان زلفک شکست و مکست

٭٭٭

خاک کف پای رودکی نسزی تو

هم بشوی گاو و هم بخایی برغست

٭٭٭

به باز کریزی بمانم همی

اگر کبک بگریزد از من رواست

٭٭٭

همه نیوشه‌ی خواجه به نیکویی و به صلحست

همه نیوشه‌ی نادان به جنگ و فتنه و غوغاست

٭٭٭

هیچ راحت می‌نبینم در سرود و رود تو

جز که از فریاد و زخمه‌ات خلق را کاتوره خاست

٭٭٭

شب قدر وصلت ز فرخندگی

فرح بخش‌تر از فرسنا فدست

٭٭٭

لاد را بر بنای محکم نه

که نگهدار لاد بنیادست

٭٭٭

خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست

مر نیک بختیم را بر روی او نشانست

٭٭٭

بهارچین کن ازان روی بزم خانه‌ی خویش

اگرچه خانه‌ی تو نوبهار برهمنست

٭٭٭

فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

جامه‌ی جامه به نیک فاخته گونست

٭٭٭

با دل پاک مرا جامه‌ی ناپاک رواست

بد مر آن را که دل و دیده پلیدست و پلشت

٭٭٭

معذورم دارند، که اندوه و غیشت

و اندوه و غیش من ازان جعد و غیشت

٭٭٭

چه گر من همیشه ستا گوی باشم

ستایم نباشد نکو جز به نامت

٭٭٭

بودنت در خاک باشد، یافتی

هم چنان کز خاک بود انبودنت

٭٭٭

ز مهرش مبادا تهی ایچ دل

ز فرمانش خالی مباد ایچ مرج

٭٭٭

راهی آسان و راست بگزین، ای دوست

دور شو از راه بی کرانه‌ی ترفنج

٭٭٭

زین و زان چند بود برکه و مه؟

مر ترا کشی و فیزین و غنوج

٭٭٭

از جود قبا داری پوشیده مشهر

وز مجد بنا داری بر برده مشید

٭٭٭

بخت و دولت چو پیشکار تواند

نصرة و فتح پیشیار تو باد

٭٭٭

به تو بازگردد غم عاشقی

نگارا، مکن این همه زشتیاد