امشب ای شمع طرب دوست که همخانه‌ی توست

هجر بال و پرما بسته که پروانه‌ی توست

من گل‌افشان کاشانه خویشم بسرشک

که بخار مژه‌ی جاروب کش خانه‌ی توست

من خود از عشق تو مجنون کهن سلسله‌ام

که ز نو شهر بهم برزده دیوانه‌ی توست

دل ویران من ای گنج طرب رفته به باد

دل آباد که ویران شده ویرانه‌ی توست

من ز بزمت شده از بادیه پیمایانم

باده پیما که در آن بزم به پیمانه‌ی توست

مکن ز افسانه غم رفته به خواب اجلم

تا ز سر خواب که بیرون کن افسانه‌ی توست

محتشم حیف که شد مونس غیر آن دل‌دار

که انیس دل و جان من و جانانه‌ی توست