چون من به در هجر ز بیداد تو رفتم

چندان نگهم داشت که از یاد تو رفتم

چون فاخته‌ی سنگ ستم خرده ازین باغ

دل در گرو جلوه‌ی شمشاد تو رفتم

بشتاب ز دنبال که با زخم غریبی

از صید گه غمزه‌ی صیاد تو رفتم

برکس مکن اطلاق هلاکم که ز دنیا

از سعی اجل هم نه بامداد تو رفتم

پوشیده کفن سوی مکافات گه حشر

تا زین ستم اباد برم داد تو رفتم

خسرو ز جهان می‌شد و آهسته به شیرین

می‌گفت که من در سر فرهاد تو رفتم

نالان به درش محتشم از بس که نشستی

من منفعل از ناله و فرهاد تو رفتم