ای سرو خرامنده‌ی بستان حقایق

آزاد شو از سبزه‌ی این سبز حدائق

برگلبن ایجاد توئی غنچه‌ی خندان

در گلشن ابداع توئی برگ شقائق

منزلگه انس تو سراپرده‌ی قدسست

تا چند شوی ساکن این تیره مضائق

بیرون نرود راه تو بی‌ترک مقاصد

حاصل نشود کام تو بی قطع علائق

رخش امل از عرصه‌ی تقلید برون ران

تا خیمه زنی بر سر میدان حقائق

در کوکبه‌ات خیل وحشم چیست مخائل

در راه تو خرگاه و خیم چیست عوائق

چون کعبه‌ی خلقت بوجود تو شرف یافت

باید که شوی قبله‌ی حاجات خلائق

آنکس که گدای در میخانه‌ی عشقست

برخسرو عقلست بصد مرتبه فائق

خواجو بسحر سرمکش از مرغ صراحی

زیرا که بشبگیر بود بلبله لائق