ز عشقت بی‌قرارم با که گویم

ز هجرت خوار و زارم با که گویم

نمی‌پرسی ز احوالم که چونی

پریشان روزگارم با که گویم

همی خواهم که بفرستم سلامی

چو یک محرم ندارم با که گویم

تماشا حیف باشد بی رخ دوست

که جانان نبود و گزار بینم

بروی گل توان دیدن چمن را

چو گل نبود چه بینم ؟ خار بینم

روای رضوان تو دانی و بهشتت

مرا بگذار تا دیدار بینم

فرو گویم به چشمت قصه‌ی خویش

اگر آن مست را هشیار بینم

چنین کافتاد خسرو در ره عشق

ره بیرون شدن دشوار بینم

ز گلزارت گنه کارم به بویی

مکش چون نه بدیدم نه چشیدم

خلاص من بجویید ای رفیقان

که من در قید مهر او اسیرم