به خدایی که در پرستش خویش

آسمان را رکوع فرمودست

دست حکمش به کیله‌ی خورشید

خرمن روزگار پیمودست

که ز چشمم به عشق خدمت تو

جان به عرض سرشک پالودست

این سخن را عزیز دار که دوش

چرخ با من در این سخن بودست