|
|
|
| باد صبحست که مشاطهٔ جعد چمنست |
|
|
|
|
يا دم عيسى پيوند نسيم سمنست |
| نکهفت نافهٔ مشکست نه نافه است و نه مشک |
|
|
|
|
اثر آه جگرسوختهاى همچو منست |
| نفس سرد سحر گرمرو از بهر چراست |
|
|
|
|
يادم آمد، ز پى آنکه رسول چمنست |
| يارب اين شيوهٔ نو چيست که از جنبش باد |
|
|
|
|
طرهٔ لاله پر از نافهٔ مشک ختنست |
| باد با دست تهى بر سر خس تاج نهست |
|
|
|
|
ابر با دامن پر بر در گل نوبه زنست |
| خرقه مجروح کند از سر حالت گل و صبح |
|
|
|
|
کاين بر آن عاشق و آن بر دم اين مفتتنست |
| ديدهٔ مردهٔ نرگس همه بىجان نگرد |
|
|
|
|
بهسوى لاله که او زندهٔ اندر کفنست |
| بيد ياسج(۱) زن باغست و صبا حلقهربا |
|
|
|
|
ابر ناورد کن و صاعقه زوبين فگنست |
| لاله و گل را ز انديشهٔ آن عمر که نيست |
|
|
|
|
گر دلى هست همه روزه بهغم ممتحنست |
| گنبد گل چو ز هم رفت ببادى گروست |
|
|
|
|
قحف(۲) لاله چو تهى شد بدمى مرتهنست (۳) |
| گل اگر يوسف عهدست عجب نيست از آنک |
|
|
|
|
رود نيلش قدح و ملکت مصرش چمنست |
| گل چو يوسف نبود، من غلطم نيک نرفت |
|
|
|
|
آنچنان غرقه بهخون کاوست مگر پيرهنست |
| قفس خاک پر از زمزمهٔ فاخته است |
|
|
|
|
مجمر باغ پس از لخلخهٔ (۴) نسترنست |
| بوى شير از دهن سوسن از آن مىآيد |
|
|
|
|
که هنوزش سر پستان صبا در دهنست |
| ده زبانست و نگويد سخن و حق با اوست |
|
|
|
|
با چنين عمر که او راست چه جاى سخنست |
| سبزه گر نيمچه (۵) بر آب کشد با کى نيست |
|
|
|
|
که آب را روز و شب از باد زره در بدنست |
| آنکه در باغ همى غنچه کله کژ ننهد |
|
|
|
|
نيک بشنو زمن از هيبت شاه زمنست... |
| |
|
|
|
(۱) . ياسج بفتح اول: تير پيکاندار.
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(۴) . لخلخه: ترکيبى خوشبوى که استشمام آن براى تقويت دماغ سودمند است، گوى عنبرين.
| |
|
|
|
(۵) . نيمچه: جامه و بالاپوش کوتاه.
| |
|
|
|
| وقت آنست که مستان طرب از سر گيرند |
|
|
|
|
تاج زرين مه از تارک شب برگيرند |
| شاهدان شمع ز کاشانه برون اندازند |
|
|
|
|
قدسيان مشلعهٔ هفت فلک درگيرند |
| نيکوان پرده برانداخته در رقص آيند |
|
|
|
|
مطربان هر نفسى پردهٔ ديگر گيرند |
| نقل خشک از لب چون شکر معشوق برند |
|
|
|
|
مى روشن به سماع غزل تر گيرند |
| زهره را تا بسوى مجلس عشاق کشند |
|
|
|
|
گه سر زلف و گهى گوشهٔ چادر گيرند |
| هندوآسا همه هنگام شکرخندهٔ صبح |
|
|
|
|
با لب يار کم طوطى و شکر گيرند |
| سنگ در ساغر نيک و بد ايام زنند |
|
|
|
|
وز کف سنگدلان نصفى (۶) و ساغر گيرند |
| طوق گردن ز سر گيسوى مشکين سازند |
|
|
|
|
صيد گردون بخم زلف معنبر گيرند |
| زير سقف گهرآگين فلک چون دم صبح |
|
|
|
|
خوش بخندند و جهان در زر و گوهر گيرند |
| کمزنان نرد دغا باختن آغاز کنند |
|
|
|
|
مهرهٔ خصم بر اوميد مششدر گيرند |
| نعرهٔ نوش وشاقان (۷) و سماع خوش چنگ |
|
|
|
|
جان فزايند گه صبح و جهان برگيرند |
| آن خميده قد لاغر تن موريخته را |
|
|
|
|
بزنند و بنوازند و ببر درگيرند |
| وآن تهى معدهٔ نه چشم سيهسوخته را |
|
|
|
|
نالهٔ دل بده انگشت فروتر گيرند |
| و آن کشف پشت خرف را که همه تن شکسمت |
|
|
|
|
گردن و گوش بمالند چو بربر گيرند |
| وز خروش خوش آن دايره کردار دو روى |
|
|
|
|
پاى چون دايره خواهند که بر سر گيرند |
| |
|
|
|
|
|
|
(۷) . غلام مقبول، پسر، کودک
| |
|
پشتیبانی 
خبرنامه
عضویت ویژه
اخبار داغ
راهنما
RSS
English
Locked
دریافت Toolbar آفتاب 
