در شرح مثنوى مولوى است، پاره‌اى به فارسى و پاره‌اى به ترکى. از ميان ديگر اثرها آنچه به فارسى و شايستهٔ نگرش است مى‌توان چند کتاب زيرين را که پيش از اين معرفى نشده است نام برد:


- خلاصةالمعارف کتابى است در تصوف به طريقهٔ نقشبنديان تأليف آدم‌بن سيد اسمعيل موسوى که در ۱۰۳۵هـ به تأليف آن در سرهند آغاز کرد.


- مکاتيب، اثر عبدالحق‌بن سيف‌الدين ترک دهلوى بخارى (م. ۱۰۵۲) در علم سلوک شامل چهل مکتوب کوتاه دربارهٔ اصول تصوف.


- زادالسالک در راه و رسم سلوک از تأليفات عرفانى ملامحسن فيض. وى کتابى ديگر به‌نام آداب‌السالکين دارد.


- لوامع تأليف شاه‌ على‌اکبربن محمد دربارهٔ اصول تصوف.


- نفائس الانفاس رساله‌اى است در عرفان و اصول عقايد صوفيه که به‌عبارتى خوش تدوين شده، تأليف محمد قاسم بن‌عبدالقادر که به سال ۱۱۸۰ آن را در دوازده فصل به پايان برد.


- بدايع‌الدهور از آثار منثور ميرزاعبدالقادر بيدل که آن را به شيوهٔ گلستان و بهارستان با حکايات درآميخه است.


از ميان مؤلفان تصوف و عرفان اين دوره خواجه محمد دهدار شيرازى (م.۱۰۱۶هـ) شاهزاده محمد داراشکوه (م ۱۰۶۹ هـ) تأليفات متعدد و مهمى در تصوف و عرفان و ترجمهٔ حال بزرگان طريقت دارند. همهٔ اثرهائى که دربارهٔ تصوف و عرفان در عهد مورد مطالعهٔ ما فراهم آمده نثرى ساده و روان دارد.