وقتی یک تازه وارد برای اولین بار به شهری سفر می کند، در پایان سفر وقتی از او درباره شهری که مدتی درآن بوده می پرسند، اولین معیارش برای توصیف شکل و قیافه و ظاهر است.
وقتی یک تازه وارد برای اولین بار به شهری سفر می کند، در پایان سفر وقتی از او درباره شهری که مدتی درآن بوده می پرسند، اولین معیارش برای توصیف شکل و قیافه و ظاهر است. او بدن شک درباره تمیزی خیابان ها ، سطل های زباله، شلوغی و خلوتی پیاده روها، تعدادمتکدیان و رهگذران، تابلو های راهنما ، مبادی ورودی، هتلها و مهمان پذیر ها، سرویس های بهداشتی، سیستم حمل و نقل و ترافیک سخن خواهد گفت. او برای معیار خوب یا بد بودن شهر بدون شک اشاره ایی به فرهنگ و هنر جاری در شهر نخواهد کرد. اشاره به فرهنگ فقط در دو وضعیت می افتد: وقتی مسافر برای یک سفر فرهنگی معین راهی آن شهر شده باشد یا آن شهر به خاطر یک موقعیت فرهنگی ممتاز مورد توجه باشد و اولین چیزی که از آن شهر مورد نظر پرسشگران از مسافر باشد شهرت فرهنگی شهر باشد.
کمتر اتفاق می افتد که مردم از مسافری تازه رسیده از تهران بپرسند که از سینماهای تهران چه خبر؟ یااز ساخت سینماهای تازه در تهران سئوال کنند یا مسافر را سئوال پیچ کنند که آیا سینما آزادی واقعا یک سال دیگر افتتاح می شود؟ این که این سئولات هرگز از مسافران پرسیده نمی شود افشاگر نکته مهمی است که سال هاست به فراموشی سپرده شده است. تهران شهر فرهنگ نیست. شهری است که با مشکلاتش مانند شلوغی و ترافیک و ازدحام توصیف می شود. زمانی تهران نماد راحتی و پول فراوان و کارکم زحمت بود اما دیگر حتی به این هم شناخته نمی شود. بلکه تهران در چشم مسافرانش خیابان هایی است مملو از ماشین با ترافیک بی پایان. شلوغی و گمشدگی در تهران بزرگ زندگی و زمان را یک جا می بلعد.
تهران بیشترین تعداد سینما را در کشور در دل خود جای داده. اغلب فیلم های ایرانی در تهران ساخته می شوند. مسکن و محل زندگی اغلب هنرمندان و ستاره های سینمای کشور است و بزرگترین رویداد سینمایی کشور یعنی جشنواره فیلم فجر درآن برگزار می شود.اما برای یک مسافر که به هر دلیلی به تهران آمده تهران شهر سینما نیست، شهر فیلم دیدن نیست، شهر ملاقات با هنرمندان نیست، شهر حضور در جشنواره های و هفته های فیلم نیست ، شهر بودن با فیلم و سینما نیست . بلکه شهری است بزرگ که سینماهایی دارد. در چشم مسافر هراسان در تهران که از شلوغی و آلودگی هوا در حال فرار است، بدون شک سینماهای تهران در ردیف همان چیزی هستند که تهران از آنها هویت می گیرد، مانند شلوغی و ازدحام و ترافیک......
تهران می تواند شهری باشد با سینماهایی که در کشور نمونه ندارد. کیفیتی از نمایش در این سینماها ارائه شود که در سینماهای دیگر همتا ندارد. سینما می تواند برای تهران آبرویی بخرد که سفرهای یک روزه و تورهای خانوادگی برای دیدن فیلم های تازه و هنرمندان و رویداد های سینمایی از سوی شهرستان ها به سمت تهران راه بیفتد. زمینه ایجاد چنین ویژگی برای تهران در دست مدیران شهری است. مدیرانی که اگر به جای حمایت از تولید فیلم و نمایش بی کیفیت فیلم ها در پارک ها دست بردارند می توان از سینما به عنوان مکانی برای شکل دادن به الگوی زندگی اجتماعی استفاده کرد. سینما می تواند روزنه ایی باشد برای آموزش دوباره زندگی درکنار هم به شهروندانی که زندگی در کنار هم را فراموش کرده اند. تهران با سینماهای ممتازش می تواند بانی این خدمت بزرگ فرهنگی شود.
نمایش فیلم در پارک ها اعتباری برای پارک نیست. راهی است برای تبدیل پارک به چیزی که نباید باشد. مدیران شهری در طول این سال ها سینما و راهکار بزرگش برای آموزش و تربیت زندگی شهری درست را به شهروندان را فراموش کرده اند. در یک سالن تمیز و با استاندارد های بالای فنی که مردم در کنار هم با نظم و ترتیب فیلم تماشا کنند و آشغال هایش در سطل ها بریزند، بلند بلند حرف نزنند، حقوق دیگران را رعایت کنند، به زنان و کودکان و سالمندان حق تقدم بدهند و از امکانات عمومی خوب استفاده کنند، بهترین امکان برای آموزش به شهروندان مهیاست . لازم نیست برای هر چیزی تیزر بسازیم، کافی است نمونه خوبش را خودمان ارائه کنیم.
سینما آدم تربیت می کند به شرط آنکه نیت صد ساله داشته باشیم.