همیشه در زندگی ما آدم ها، روزهایی پیدا می شود كه حتی برای مدتی كوتاه آدم را از دغدغه و روزمرگی های زندگی بیرون می كشد. درست اون لحظه كه توی دنیای یكنواخت و بی رنگ خودمان غرقیم، یك چیزی به قلبمان تلنگر می زند و ما را بیدار می كند. هر سال، در فصل زمستان و سرمای گزنده بهمن ماه، یك روزی هست كه گرمای اسمش همه را به هیجان وامی دارد، پیر و جوان، زن و مرد، كوچك و بزرگ همه از لاك خودشان بیرون می آیند و به این می اندیشند كه با هر وسیله ای شده عشقشون را ابراز كنند. معلوم نیست چرا ما آدم ها برای ابراز احساساتمان، دنبال یك عدد و یك روز تو تقویم كاغذی هستیم. انگار نمی شود بدون بهانه و مناسبت حرف دل را به زبان آورد. چاره ای نیست، این هم ثمره كال زندگی ماشینی است. شاید برای همین است كه پشت ویترین رنگارنگ مغازه دنبال یك سنبل هستند. چیزی كه با هدیه دادن آن بتوانند احساس زنگار گرفته شان را بیان كنند. كار و بار گل فروشی ها توی این روز حسابی سكه است. گل های سرخ پشت شیشه گل فروشی ها به روی عابران لبخند می زند. دست آدم ها علاوه بر بسته های كوچك و بزرگ تزئین شده چند شاخه گل سرخ هم خودنمایی می كند كه خودش به تنهایی گویای هزاران حرف نگفته است. شكلات ها در بسته بندی های زیبا می تواند نماد شیرینی باشد. شیرینی روزهایی كه سپری شد و ما نتوانستیم طعم لذت بخش آن را بچشیم. عروسك های كوچولوی مهربان كه با قیافه ای ساده و معصوم با قلب هایی بزرگ و قرمزرنگ پشت شیشه نشسته اند را نمی توان در این روز نادیده گرفت. این خرس های كوچولو نماد عشقی پاك و كودكانه اند، عشق فرزند به مادر، عشق مقدس زن و شوهرها. ولنتاین روزی به یادماندنی است. چرا كه بیانگر تاریخی دور ولی جاودانه است. هر چیزی كه نماد عشق و محبت باشد، زیبا است. هر چیزی كه دل های پر از محبت را به هم پیوند بزند، زیبا است. وقتی برگ های سبز تاریخ كهن ایران زمین را ورق می زنیم، لیلی ها و مجنون ها، شیرین ها و فرهادهایی را می بینیم كه نامشان تداعی كننده حس زیبای عشق است. كاشكی این روزها را از میان برگ های پرمعنای تاریخ سرزمین خودمان انتخاب می كردیم.