● داستان
پس از پایان جنگ داخلی در آمریکا، نبردی میان دو سرباز، گیدئون (برازنان) و کارور (نیسون)، در می گیرد که برای دستگیری رقیب گروهی تشکیل داده اند. وقتی ماجرا ادامه می یابد کم کم مطمئن می شویم که هر دوی آنها نفرین شده هستند.
● مروری بر امپراطوری
نمای آغازین با بازیگر ماهر تلویزیون یعنی دیوید ون انکن به طور ساده ای ما را در همان صحنه نخست به یاد فیلم های وسترن می اندازد. ما در منطقه برفی نودان هستیم، جائی که در دمای زیر صفر درجه، وقتی گلوله ای بدن پیرش برازتان را در قسمت بالائی بازو سوراخ می کند نفس ها به بخار و ریش ها به بستنی یخی تبدیل می شوند. صورت زخمی او ضربان قلب نامنظمش را پیش از آنکه از ته گلو فریادی از روی درد کشیده و سنگینی سربی که در شش های ایرلندی اش فرو رفته است را خالی کند، نشان می دهد.
این نقش با صورتی پوشیده از ریش و ظاهری شکست خورده برای برازنان یک حرکت متفاوت در سال ۲۰۰۷ محسوب می شود. او در طول یک تعقیب و گریز بیست دقیقه ای توأم با عقب نشینی به خاطر درماندگی جسمی، بازیگری به نظر می رسد که به ندرت برای حضور در دورانی تلاش می کند که درد بی هوش کننده اش با به هم فشردن یک تکه خیس و شل در میان دندان هایش همراه شده است. کافی است کمی صبر کنید تا گیدئون (برازنان) گلوله را از بدن برهنه اش بیرون کشیده و با نوک چاقو براقش آن را بسوزاند یا خود را به رودخانه ای بیندازد که به اندازه ای سرد است که نفس را هم چون چکشی می کوبد. او هم چنان ادامه می دهد و با تلاش بسیار زنده می ماند. وقتی از میان انبوه درختان گذشته به دره می رسد تازه متوجه می شوید که تا به حال حتی یک خط هم دیالوگ نگفته است. هیچ کس نمی داند که او کیس و چرا زخمی شده است. تنها می دانیم که دچار دردسر شده است.
شن زارها و صحرای نمکی که به خشکی استخوان است به شما می گویند که این فیلم جذاب و موفقی خواهد بود، فیلمی بزرگ با منظره های زیبا و پر بافت. به دنبال گیدئون، مورسمان کارور (لایم نیسون) را می بینید که ظاهر آفتابی یک ترمینیاتور را دارد و خود برای انتقامی که هنوز در سطح قرار دارد آماده می سازد. او یک شخصیت خشن و سنگدل است و این فشار وسترن به زودی به یک جنجال مضاعف تبدیل می شود: دو دوست ایرلندی که فرصت قدم گذاشتن در چراگاه های محلی را جشن گرفته و حتی یک بار در جنگل های پر درخت به دام جوزی ویلز می افتند، می توانند فیلم را با قسمت های ضعیف و تراژدی انسانیت تحقیر شده، پر کنند.
هیچ چیزی از نظر اخلاقی سانسور یا حذف نشده است. ما تردید داریم که شخصیت مثبت و منفی کدامند! یکی متحد و دیگری هم پیمان بوده و این مسئله بسیار سنجیده و حساب شده است. ون آنکن در یک مجوعه روان شناسی در فضای بهت آور پس از جنگ قرار گرفته، اما به نظر می رسد که وضعیت را کوچک جلوه می دهد. پس از چنین آغاز غریزی و حضور مک کیب و خانم میلر و یا بعدها پکین پا، حالت اولین فیلم به تزئینات نمادین و موعظه پس از جنگ تبدیل شده و ادامه می یابد.
این عنوان تنها یک نمایش جغرافیائی نبوده و هم چنان درباره کنایه ای به سقوط بشریت از موهبت الهی یعنی از اوج به زیر آمدن و نزول عذاب الهی است. فیلم با رویاروئی آنها در دشت جهنمی به پایان می رسد، جائی که وس استادی و آنجلیکا هادسون کار عالی خود را شاید به عنوان یک شهروند از عالم ارواح ارائه کرده اند. فیلم نامه به شدت خودآگاهانه بوده و تصویرهای پندارگونه ناگهانی و پدیده های ماوراءالطبیعی و ناگهانی و هم چنین تغییرات حال و هوای جنجالی دارد. دلیل این تعقیب بی وقفه حتی به اندازه نیمی از آنچه باید در دراماتیک باشد، نیست. اما در هر حال این یک فیلم وسترن است، نه یک رویاروئی نهائی.