جوزپا دی آیالا در سال۱۶۳۰ در اسپانیا به دنیا آمد.
پدرش هنرمندی پرتغالی به نام بالتازار گومزفیگوریا بود. جوزپا وقتی بزرگ شد به پرتغال برگشت تا با جایی که پدرش به عنوان یک هنرمند در آن پرورش یافته بود، تجدید خاطره کند. این بازگشت تحولات عظیمی در او ایجاد کرد چرا که با تفاوت ها و تضادهایی در نحوه دسترسی به تحصیل، هنر، کار و دیگر موضوعات اجتماعی، فرهنگی، مذهبی و سیاسی آشنا شد که پیش از آن با آنها برخورد نکرده بود. او به جای ناراحتی و غصه خوردن، شروع به نقاشی کرد. یکی از نقاشی های او که به ازدواج سنت کاترین مربوط می شود، اکنون در موزه هنر لیسبون نگهداری می شود. جوزپا در تمام طول زندگی حرفه ای اش مورد تقدیر و احترام بود و همواره به او به چشم یک هنرمند برگزیده نگاه می شد، زیرا برخورد انسانی و روح پاک و لطیف او در سراسر آثارش موج می زد و توجه همگان را بر می انگیخت. او نگاه ویژه و تیزبینی خاصی در توجه به شرایط جامعه داشت و به نحو دلپذیری آنها را تصویر می کرد. او به جای سیاه نمایی، به واقع گرایی روی آورده بود و چون از زاویه مخصوص خود به مسائل می نگریست، جذابیت خاصی در آثارش دیده می شد.