گیاهی است درختی به ارتفاع بیش از ۲۵ متر و غالباً واجد تركه هایی در قاعده. شاخه ها برخاسته و در زمان فعالیت به رنگ نقره ای خاكستری، پوست تنه متمایل به خاكستری، تركه های درخت به هنگام جوانی ابریشمین و بعداً صاف (بدون كرك) و زیتونی رنگ، به راحتی شكسته نمی شوند. برگ ها ۱۰ ۵ سانتی متر، نوك دار، در انتها متقارن یا اندكی نامتقارن، در قاعده گوه ای، در حاشیه دندان اره ای ریز و پوشیده از موهای ابریشمین سفید خوابیده در هر دو سطح است. پوست گیاه استفاده درمانی دارد كه به رنگ قهوه ای با بوی خفیف مزه ای قابض و تلخ دیده می شود. سطح خارجی آن براق و سطح پوست های جوان صاف با كمی چروكیدگی و سطح پوست های پیر چین دار و فرسوده است. پوست ها در تابستان برداشت می شود. این گیاه بومی اروپای مركزی و جنوبی و آسیا است و در شمال آمریكا هم به صورت خودرو یافت می شود. این گیاه در نواحی مختلف ایران مانند البرز، كرج، گچسر، چالوس، آذربایجان، همدان و... پراكندگی دارد. گلیكوزیدهای قتلی از جمله د سالی سین، سالی كورتین، ایزوسالی پورپزید و... از جمله مواد متشكله این گیاه هستند. از پوست بید در درمان تب و اسهال ناشی از آن، درد (از جمله سردردهای خفیف)، التهاب (از جمله در بیماری های روماتیسمی ضعیف و حاد، آرتریت و...) همچنین به عنوان قابض و ضدتعریق استفاده می شود. در طب گذشته از پوست بید به عنوان ضدالتهاب، ضددرد (از جمله در درمان نقرس) و قابض استفاده می شده است. از عوارض جانبی آن می توان به مشكلات و ناراحتی های گوارشی كه ناشی از تاتن است، ناراحتی های احتمالی ناشی از سالیسیلات ها مانند كهیر غول آسا، آسم، اسپاسم برونش ها، حساسیت مفرط، وجود خون در مدفوع، وزوز گوش، حالت تهوع و استفراغ اشاره كرد. در دوزهای تا ۱۰ گرم برای تب و سردرد، مخلوط با یك قاشق چایخوری عسل مصرف می شود.