وقتی كه به دنیا می آییم مغز ما تقریباً خالی از هر گونه اطلاعات و برنامه است . هیچ نوزادی قادر به خواندن و نوشتن و یا حل مسایل ریاضی نیست . این قابلیت ها را ما در طول زندگی و به دنبال برنامه های آموزشی و تمرین آنها می آموزیم . یاد گرفتن برای نوزاد از همان لحظه تولد شروع می شود و انسان كوچك با آموختن پشت سر هم چیزهای ساده رفته رفته موضوعات پیچیده و پیچیده تر را می آموزد. چیزهایی را می آموزد كه هر نوزادی خودش كشف می كند. به جز چیزهایی كه خودش كشف می كند چیزهایی را نیز می آموزد كه پدر و مادر و محیط زندگی وی آنها را برای كشف كردن و فهمیدن در جلوی راه او قرار می دهند، بنابراین برنامه ریز مغز كودك محیط زندگی اوست با همهٔ امكاناتی كه در آن محیط برایش وجود دارد. نوزاد از زمان تولد تا چند ماهگی تنها دو احساس را می شناسد و این دو احساس را به لحاظ بیولوژیكی با خود دارد:
ارضا شدن و ارضأ نشدن . یعنی وقتی گرسنه است احساس ارضأ شدن دارد و وقتی به او غذا داده می شود احساس ارضا شدن می كند. وقتی نیازهای طبیعی اش برآورده نمی شود، احساس ارضأ نشدن می كند و این را به شكل گریه نشان می دهد و وقتی این نیازها برآورده شدند احساس ارضأ شدن می كند و آرام است و بازی می كند. احساسات دیگر، چیزهایی مانند ناامیدی ، خشم ، حسادت ، احساس گناه ، احساس درماندگی و... احساساتی هستند كه كودك در طول زندگی خود و بنا بر تجربه هایی كه می كند با آنها آشنا می شود. این احساسات چیزهایی هستند كه ما در طول زندگی مانند خواندن و نوشتن یاد می گیریم . آنها را به شكل افكار افسرده كننده در مغزمان ذخیره می كنیم و به صورت یك كلیشه در روابط خود با دیگران و با خودمان از آنها استفاده می كنیم . اگر كسی بیاموزد كه آدم دوست داشتنی ای نیست این موضع ِ او در روابطش با دیگران یعنی زمانی كه با كسی برخورد می كند به صورت اتوماتیك برانگیخته می شود و رنگ خود را بر فضای آن رابطه و برخورد می زند. همهٔ ما انسانها در طول شبانه روز با خود گفتگوهای درونی می كنیم . مضمون این گفتگوها روشن كننده مواضع ما نسبت به خودمان است . با هشیار بودن به مضمون این گفتگوها می توان فهمید كه افكار اتوماتیكی كه یاد گرفته ایم چه چیزهایی هستند. با آگاه بودن بر این افكار و اقدام با برنامه برای تغییر مضمون این گفتگوهای درونی می توان نوع این احساسات را تغییر داد. یك راه بسیار ساده برای تغییر موضع مان در این گفتگوها سؤال كردن از خود است . به وسیلهٔ این سؤالات است كه می توانیم از خودمان بپرسیم آیا می توانیم مسیر افكاری را كه داریم و از آنها در گفتگوهای درونی استفاده می كنیم را تغییر دهیم ؟ مطمئناً قصد ما از تغییرات این است كه افكار قبلی دیگر به صورت اتوماتیك عمل نكنند و ارادهٔ روح و روان خود را در دست بگیریم و راه پیشنهادی و بسیار مؤثر كه برای ثبت دایمی این تغییرات این است كه برای چند سؤال مطرح شده در پایین حداقل سه جواب پیدا كنید. با این كار متوجه می شوید كه احساسات ناخوشایندتان اگر چه از بین نرفته اند ولی به سرعت كم رنگ می شوند و از فشار آنها بر روح شما كاسته می شود. بسیار ساده است و شما به راحتی می توانید به خودتان كمك كنید.
۱. در این لحظه چه چیزهای خوشایندی برایم وجود دارند؟ اگر می خواستم و امكانش برایم وجود داشت چه چیزهایی می توانستند مرا در این لحظه شاد سازند؟
۲. به چه چیز به خصوصی در خودم و در زندگی ام افتخار می كنم ؟ اگر می خواستم و امكانش برایم وجود داشت به چه چیز به خصوصی می توانستم افتخار كنم ؟
۳. در چه محیطهایی احساس آرامش و راحتی خاصی می كنم ؟
۴. دوست داشتم در حال حاضر پیش چه كسی باشم ؟
۵. چه كسانی را دوست دارم ؟ و دلم می خواهد كه چه كسی مرا دوست داشته باشد؟
۶. چه كارهایی را با اشتیاق كامل انجام می دهم !