سیر، گیاهیست پیازی و دائمی که محل اصلی و اولیه آن روشن نیست .تفاوتی که این گیاه با پیاز دارد آن است که پوست پیازچه آن نازکتر بوده و بوی آن نامطبوع و مزه اش تند می باشد .

موارد مصرف سیر نسبت به پیاز کمتر بوده و بیشتر بصورت چاشنی و یا ترشی مورد استفاده قرار می گیرد .پودر خشک آن نیز به عنوان چاشنی و پخته و یا سرخ کرده آن در غذاها مصرف دارد .

طعم و بوی سیرهای مناطق گرمسیر تند و نامطبوع ، ولی محصول نقاط مرطوب و ساحلی کم بو و ملایمتر می باشند . به همین دلیل مصرف این گیاه در نواحی شمالی و جنوبی ایران بیشتر است .

انواع مختلف سیر عبارتند از :

۱ ) سیر معمولی یا سیر سفید .

۲ ) سیر پیش رس قرمز .

۳ ) سیر قرمز .

آب و هوا و خاک :

این گیاهدر هر آب و هوا و خاکی کشت می شود . ولی معمولا در زمین های سبک و رسی شنی محصول بهتر می دهد .

بایستی دقت شود تا در محلی که می خواهند سیر بکارند کود حیوانی تازه ریخته نشده باشد چون موجب فساد و خراب شدن آن می گردد .

سیر احتیاج به فسفر و پطاس زیاد دارد .معمولا بنا به وضع آب و هوای محل کاشت ، از اوایل فروردین ماه تا اواخر اردیبهشت ماه اقدام به کشت پیازچه های سیر می کنند .

روش کاشت :

کشت سیر ، بندرت وسیله بذر انجام می شود . معمولا برای کشت از پیازهای کوچک که در کنار پیاز اصلی بوجود میآیند استفاده می شود .بهترین روش کاشت این گیاه روش خطی می باشد . فاصله خطوط ازیکدیگر ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر و فاصله بین پیازچه ها روی خطوط ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر مناسب خواهد بود .