خوآن میرو (نقاش و طراح اسپانیائی، ۱۸۹۳ ـ ۱۹۸۳). یکی از برجسته ترین نمایندگان سوررئالیسم انتزاعی به شمار می آید. سبک ”کودکانه“ و بی پیرایه اش اگر چه همانندی هائی با شیوهٔ کله دارد، کاملاً شخصی و متمایز است. در بارسلون آموزش دید (۱۹۰۷ ـ ۱۹۱۵).
در اوان هنرجوئی، شیفتهٔ نقاشی قرون وسطائی و هنر مردمی اسپانیائی، و صور آرنوو در معماری گائودی شد. در آثار اولیه اش تحت تأثیر سزان و فووها بود. طی جنگ جهانی اول با دلونه به پرتغال رفت. سپس، در پاریس اقامت گزید (۱۹۲۰)، تأثیراتی از پیکاسو و گری گرفت؛ و نیز از طریق اینان به نقاشی هانری روسو جلب شد. در دهه ۱۹۲۰، با سوررئالیست ها همکاری نزدیک داشت (بروتون آثار او را ”سوررئالیست تر از تمامی نقاشی های سوررئالیست دیگر“ خواند). به اتفاق ماکس ارنست، طراحی صحنه و لباس برای لاله ”رومئو و ژولیت“ ـ به کارگردانی دیاگیلف ـ را برعهده گرفت (۱۹۲۵). سادگی رنگ ها و نمادهای بیانگر نقاشی هایش در دهه ۱۹۳۰، بر کاندینسکی و محتملاً پیکاسو اثر گذاشتند. به بارسلون بازگشت (۱۹۴۰)؛ و به نقطه اوج خلاقیت خود دست یافت.
پس از آن، گُرگی، کالدر و بسیاری دیگر از معاصران تحت تأثیر آثارش قرار گرفتند. او چندین نقاشی دیواری و طرح کاشی کاری برای بناهای عمومی در آمریکا و فرانسه اجراء کرد (مثلاً خورشید و ماه برای بنای یونسکو در پاریس؛ ۱۹۵۵ ـ ۱۹۵۸). در اغلب آثار میرو نوعی بی خیالی شادمانه و متانت جدی در هم آمیخته اند. این خصوصیت را حتی در نخستین نقاشی های پیکرنمای او نیز می توان بازشناخت. سوررئالیست راه به سوی بیان کامل ذهنیت وی گشود؛ ولی او رفتار عقلانی نسبت به عناصر کارش را از دست نداد. ترکیب بندی پردهٔ مزرعه (۱۹۲۱ ـ ۱۹۲۲) ـ که از برجسته ترین نقاشی های اولیه سوررئالیست او به شمار می آید ـ نمایانگر تلفیقی دقیق میان برخورد آزادانه و محاسبهٔ پیچیده است.
به تدریج، زبان نشانه ای شوخ و شاعرانهٔ خود را پیدا کرد که با رنگ های شاد و درخشان و شکل های انداموار پیچان مشخص می شد (مثلاً: کارناوال دلقک؛ ۱۹۲۴ ـ ۱۹۲۵). او، همواره از محیط، فرهنگ، و میراث هنری زادگاه خود (کاتالونیا) مایه می گرفت. در زمان جنگ داخلی اسپانیا، همدردی خویش را با مردم میهن اش در اثری تحت عنوان طبیعت بی جان با کفش کهنه (۱۹۳۷) نشان داد که اشاره ای شاعرانه و غم انگیز به فقر ملت اسپانیا بود.
طی سال های بعد، بیش از پیش به صور انتزاعی و بدوی گرائید؛ ولی همچنان خیال پردازی، شوخ طبعی، و بیان استعاری خود را حفظ کرد. سبک نومایه میرو، در اوج شکوفائی اش، حاوی عناصری از غرابت سوررئالیسم، ساختمان انتزاعی، و گرایش تزئینی بود. از جمله دیگر آثارش: چشم انداز یک مزرعه (۱۹۱۸)؛ اندرونی هلندی (۱۹۲۸)؛ زن (۱۹۳۱)؛ زنان و پرنده در مهتاب (۱۹۴۹)؛ آبی شماره ۲ (۱۹۶۱) است.