رُنه ماگریت (نقاش بلژیکی، ۱۸۹۸ ـ ۱۹۶۷) . یکی از برجسته ترین نمایندگان سوررئالیسم در نقاشی، که ابداع کنندهٔ ”جناس تصویری“ بود.
او در آکادمی بروکسل آموزش دید. به کشورهای فرانسه، انگلستان، آلمان و هلند سفر کرد. در آثار اولیه اش (حدود اوائل دهه ۱۹۲۰)، تحت تأثیر فوتوریسم و کوبیسم قرار گرفت. بعداً، دست به انتشار مجله هائی چون اِزُفاژ و ماری زد؛ و بدین گونه، جنبش سوررئالیسم را در بلژیک به راه انداخت (۱۹۲۵). از آن پس، با اثرپذیری از طرز نگرش کی ریکو ـ که ”برتری شعر بر نقاشی“ را به او نشان داد ـ شیوهٔ شخصی خود را پدید آورد.
سه سالی را در پاریس گذرانید (۱۹۲۷ ـ ۱۹۳۰)؛ و به جمع سوررئالیست ها پیوست. سپس، به بروکسل بازگشت، و تا آخر عمر در آن جا به کار پرداخت. نقاشی ماگریت پس از گذشت چند دهه توانست توجه عموم را جلب کند. با نمایش آثارش در نیویورک (۱۹۶۵)، لندن و پاریس، جایگاه شایسته ٔ خود را در تاریخ هنر سدهٔ بیستم به دست آورد. سبک ویژهٔ او بر پوسترسازی، هنر تبلیغات، و طراحی گرافیک بسیار اثر گذاشت.
ماگریت انگارهای شاعرانه اش را در قالب تصویرهائی عکس مانند عرضه می داشت.
ولی اسلوب واقع نمائی را به قصد بازنمائی جنبهٔ قابل رؤیت چیزها به کار نمی گرفت، بلکه بدین وسیله بر حضور یا عمل رمز آمیز و ناشناخته آن ها تأکید می کرد. از همین رو، بر شیوهٔ سورئالیست او نام رئالیسم جادوئی نهادند. در پرده هائی چون آدمکش مورد تهدید (۱۹۲۶)، تمامی مشخصات نقاشی های بعدی ماگریت را می توان بازشناخت: گزارش گری بغرنج، القاء چیزهای غیرعادی به مدد چیزهای معمول، تحریف مقیاس ها، شگفت آفرینی، رازگونگی، و بیگانگی.
اگر چه او به مضمون های مختلف می پرداخت، شیوه اش را تغییر نداد. از همین شیوه در نقاشی دیواری نیز استفاده کرد. از جمله دیگر آثارش: ریاکاری صورخیال (۱۹۲۸ ـ ۱۹۲۹)؛ وضع بشری، شمارهٔ ۱ (۱۹۳۳)؛ کاخ پیرِنه (۱۹۵۹)؛ نمایشگاه نقاشی (۱۹۶۵) است.