در آلمان دین و دولت از هم جدایند. این جدایی یکی از مهمترین رکنهای دموکراسی است. برپایه آن در مورد هیچ کس نبایستی به دلیل گرایش دینی یا ضد دینی تبعیض روا داشت. هیچ گروهی به دلیل دینی بهره ور از حق سیاسی ویژه ای نمی شود.
● آزادی ادیان
قانون اساسی دولت را موظف به رواداری و بی طرفی در امور مربوط به دین می کند. به شرط احترام به قانون همه ی ادیان آزادند و پیروان آنها می توانند امور داخلی خود را به میل خویش سامان دهند. در مورد هیچ کس نبایستی به دلیل گرایش دینی یا بی دینی اش تبعیضی روا داشت. در پهنه ی سیاسی کسی یا گروهی به دلیل گرایش دینی اش بهره ور از حقی ویژه نمی شود. قانون دموکراتیک پاسدار این رواداری و بی طرفی است.
● آمار
تقسیم بندی آماری جمعیت در آلمان به اعتبار گرایش دینی (اواخر ۲۰۰۴) از این قرار است: پیروان کلیسای کاتولیک ۹۰/۲۵ میلیون برابر با ۴/۳۱درصد کل جمعیت، پیروان مجموعه ی کلیساهای پروتستان ۶۳/۲۵ میلیون برابر با ۱/۳۱ درصد، بدون باور دینی ۴/۲۳ میلیون، پیروان اسلام ۳/۳ میلیون، پیروان یهودیت ۲۱۰ هزار تن.
● حزبهای دینی
دو حزب عمده ی آلمان، حزب دموکرات مسیحی (CDU) و حزب سوسیال مسیحی (CSU) در عنوان خود صفتی دینی دارند. با وجود این به قدرت رسیدن آنها به معنای دینی شدن دولت نیست. در آلمان دین و دولت از هم جدایند. این جدایی نتیجه ی روندی است که به آن سکولاریزاسیون می گویند.
● سکولاریزاسیون
سکولاریزاسیون به معنای دنیوی شدن یعنی حل مسایل دنیا با عزیمت از خود دنیاست. جدایی دین و دولت یکی از مهمترین رکن های دموکراسی است. همزیستی آزاد معتقدان به دینهای مختلف و آنان که اعتقاد دینی ندارند بر مبنای موضع خنثای بی طرفانه ی دولت در امور دینی میسر می شود. در آلمان احزاب دارای گرایش دینی نیز که به قدرت برسند، باید به اصل بی طرفی دولت در موضوع های اعتقادی احترام بگذارند.