اگر یك كودك صرف نظر از آنچه در زندگی برایش رخ داده است، بتواند در مدرسه موفق عمل كند، برای موفقیت در زندگی شانس زیادی خواهد داشت. مسوولیت معلمان و دست اندركاران مدرسه آن است كه برای كودكان شرایط روانی را فراهم آورند تا آنها بتوانند با استفاده منطقی و عقلانی از توانایی های خدادادی شان به موفقیت دست یابند. كودكان در مدرسه نیازمندی های روانی بی شماری دارند. نیاز به مبادله عشق و محبت و نیاز به احساس ارزشمندی، از جمله این نیازها هستند. باید به كودكان كمك كرد تا بتوانند كسی را در دنیا بیابند كه دوستش داشته باشند و در مقابل نیز شخصی یا اشخاصی را نیز دوست بدارند. محیط مدرسه باید به گونه ای ترتیب داده شود تا كودكان بتوانند و فرصت آن را بیابند تا به عاطفه و محبت دست پیدا كنند. برای احساس ارزشمندی، معلومات و قدرت تفكر لازم است.
اگر كودكی كه به مدرسه رفته، در تحصیل معلومات، فراگیری شیوه تفكر و حل مشكلات شكست بخورد، بعید است كه خانواده و اطرافیان او بتوانند شكست وی را جبران كنند. محیط مدرسه باید به گونه ای ترتیب داده شود كه كودكان در خلال آموزش، مهارت های علمی اهدا و دریافت محبت و اعتماد به نفس كافی برای نشان دادن این احساسات به دیگران را بیاموزند. كودكان باید بیاموزند كه چگونه در كوران مشكلات اجتماعی و آموزشی در مدرسه، حساسیت و دلسوزی داشته باشند و بتوانند به همسالان شان كمك كنند. اختصاص دادن برخی برنامه های مدارس به آموزش مهارت های اجتماعی و ارتباطی گامی موثر در راه رسیدن به این هدف است. جلسه های بحث و گفتگو میان دانش آموزان و معلم كلاس، فرصتی برای آموزش این مهارت ها در اختیار دانش آموزان قرار می دهد. معلمان طی این جلسات می توانند بلوغ و احساس ارزشمندی را در میان كودكان بارور سازند. آموزش تعهد داشتن به كودكان می تواند به آنها كمك كند كه به همنوعان شان بی تفاوت نباشند و در قبال رفتارهای خود نسبت به دیگران دقت عمل بیشتری به خرج دهند. كودكان در این شرایط هیچ گاه احساس تنهایی نخواهند كرد و در ابراز محبت و كسب هویت موفق خواهند بود.
شاید برگزاری چنین كلاس هایی در مدارس غیرانتفاعی كه تعداد كودكان كمتر است آسان تر باشد ولی می توان با اندكی ظرافت و دیدن نیمه پر لیوان، به فكر كودكان مدارسی نیز بود كه هر كلاسی ۳۰ تا ۴۰ دانش آموز دارد. در این مدارس می توان كلاس را به چند گروه تقسیم كرد و برای هر گروه جداگانه این كارگاه های آموزشی را برگزار كرد. می توان حتی برای برگزاری این كلاس ها از كارشناسان بهداشت روان، مربیان پرورشی و حتی روان شناسان استفاده كرد و این كلاس ها را هرچه پربارتر برای كودكان فراهم نمود. در میان والدین كودكان یك كلاس و یا یك مدرسه افرادی پیدا می شوند كه بتوان گاهی مسوولیت این كلاس ها را به آنها سپرد؛ افرادی كه در این رشته ها تخصص و مهارت كافی را دارند.