مینیاتور سازهای مجرب ، اغلب از رنگهای دست ساز خود استفاده می كنند . اینك به علت وجود رنگهای (( گواش )) در بازار ، ساخت این رنگها به شیوهٔ سنتی به دست فراموشی سپرده شده است . رنگهای مشهور سنتی مینیاتور به شرح زیر است :

۱) گل اخرا :

این رنگ از گل اخرا تهیه می شود و خردلی رنگ است .

۲) گل ماشی :

این رنگ مابین سبز سیر و قهوه ای است .

۳) سفید :

از سفیداب شیخ تهیه می شود .

۴) شنگرف :

سرخ رنگ است و از سنگ شنگرف تهیه می شود .

۵) جوهر كرم :

سـرخ رنگ است و از حشـرات ریزی كه در تنه درختان مناطق مدیترانه ای زیست می كنند ، به دست می آید .

۶) رنگ زنگاری :

سبز خوشرنگ است و برای تهیهٔ آن مقداری برادهٔ مس را درون سركه می ریزند و در جای مـرطوبی ( مثلاً دهانهٔ چاه آب ) قـرار مـی دهند . پـس از مـدتی فلز كاملاً در سـركه حل می شود . بعد آن را خشك می كنند و با نفت می سایند و با چسب مخلوط كرده ، مورد استفاده قرار می دهند .

۷) جوهر پوست انار :

قهوه ای مایل به قرمز ( قرمز هندی ) است .

۸ ) روناس :

قرمز تیره است .

۹) حنا :

سبز مایل به قهوه ای است .

۱۰) زعفران :

رنگ نارنجی ، رنگی بین زرد و نارنجی است كه برای تهیهٔ آن زعفران را درون پارچه ریخته و در آب گرم می گذارند تا رنگ خود را پس دهد .

۱۱) زرنیخ :

زرد رنگ است و مخلوط آن با آبی ، رنگ سبز به دست می دهد و اصولاً سمی است .

۱۲) طلا و نقره :

امروزه از ورقه های آمادهٔ طلا و نقره برای تهیهٔ رنگهای طلایی و نقره ای استفاده می كنند ، ولی پیش از این ، نقره یا طلا را به صورت گلوله ای بین دو صفحه از پوست آهو قرار می دادند ، سپس با چكش آن را می كوبیدند تا به صورت ورقه های نازكی در آید . آنگاه در یك ظرف چینی چند قطره سریشم می ریختند ، ورقهٔ طلا را با انگشت در آن حل می كردند .

این كار زمانی بین ۳ تا ۸ ساعت وقت لازم داشت . سپس روی آن آب می ریختند تا ته نشین شود . بعد از ته نشینی آب را خـالی می كردند و طـلا را می گذاشتند تـا خشك شود . رنگ نـقره ای را نیز دقیـقاً به همین تـرتیب می ساختند .