سید ضیاء قاسمی از شاعران موفق افغانی است که در سال ١٣٥٤ خورشیدی در افغانستان به دنیا آمده و اکنون در شهر تهران سکونت دارد. از آثار او مجموعه ی شعری در قالب «گزیده ی ادبیات معاصر، شماره ی ١٣٠» به چاپ رسیده است.
از نکات مهم شعر قاسمی این است که او بر خلاف برخی شاعران جوان هم دوره اش طوری زبان فخیم فارسی را به کار می گیرد که انگار زبان کوچه و بازار امروز است و توانسته است از ادغام این دو گونه ی بیانی –همانند موسیقی های ادغامی– آثار بدیعی را خلق نماید.
شعرهای قاسمی عموماً قالب غزل دارند و تأثیر امثال بیدل بر اشعار او مشهود است. در شعرهای سپید قاسمی نیز فرم ساختار زبان تفکر و دیگر عناصر یک شعر موفق به روشنی دیده می شود.
● رود
فتاد همهمه در ماهیان: چه غم شده است؟
عجیب هست ولی آب رود کم شده است
درخت پیر لب رود را نگاه کنید
به سوی خاک از اندوه آب خم شده است
و گیج و گنگ به چشمان خویش می دیدند
وجودشان همه بازیچه ی عدم شده است
ز آفتاب و ز ابر و ز باد پرسیدند:
چه کرده ایم که بر ما چنین ستم شده است؟
کسی نگفت، نه ابر و نه آفتاب و نه باد
به ماهیان که چرا آب رود کم شده است؟
● بهار و خزان
عشق پیراهنی از شعله به جانم کرده
بعد، آواره ترین روح جهانم کرده
گاه مجنون لقبم داده و دور از همگان
خون جگر سوی در و دشت روانم کرده
گاه حلاج مرا خوانده به هر گوشه ی خاک
بهر سوزانده شدن نام و نشانم کرده
گاه با هر چه شکوفه ست مرا غرق بهار
گاه بی چلچله ها رنگ خزانم کرده
آسمان در پر من ریخته یک روز عزیز
روز دیگر به قفس مرثیه خوانم کرده
حکم کرده ست دلم خانه ی غم ها باشد
ابر ها را همه سهم مژگانم کرده
عشق این بار تو را در دلم انداخته است
با نفس های تو این بار جوانم کرده
در دل انگیز ترین صبح زمین در قدمت
نفس باد صبا مشک فشانم کرده