«در عشق دو رکعت است که وضوی آن درست نیاید الا به خون»
و این حروف با نستعلیق شکسته، نشسته بود بر دیوار اتاق تو، و تو، هزاران بار اذان این دو رکعت را شنیده بودی و انگار برای به جای آوردن همین نماز آمده بودی به جهان.
ساعت هشت بود و بعد نه و بعد ده و ... همین طور این مسیر هموار را بگیر تا برسی به انتهای آن که سمت چپش کوچه ای ست و در آن کوچه دو دستِ بریده شده پیچیده لای یک چادر نماز ... زیر یک درخت.
بارها به هر رهگذری که می رسیدی: «ببخشید آقا! ... خانوم! ... ساعت چند است؟»
و هر بار تمامی آن ها این پاسخ دراز را می دادند و تو هر بار طوری که انگار پاهات قفل شده باشند، باز می گشتی و دوباره فردا صبح همین ماجرا ....
هر شب ماجرا همین بود. تجهیزاتمان را برمی داشتیم و به ستون یک راه می افتادیم دنبال حاجی و می رفتیم آن سوی مرز ... و این تو بودی آن شب تاریک که چشم های سوزنی ات را چرخاندی. چیزی گفتی در گوش حاجی که گفت «بزنید» و یک ثانیه بعد درخت شعله زد و پاییز شد و چند شبح سیاه تلپ ریخت روی خاک ....
داغ بود و درخت دستی بود که اشاره می کرد: «بیاین ... بیاین ....»
کشیده شدیم به آن سمت و حاجی زیرلب غرید و تو روی زانو نشستی و سرنیزه زدی به دل زمین و پیش رفتی و میخ شدی گوشه ای و گفتی: «مین!» آرام دورش را خالی کردی و آمدی که بکشی صدایی گفت: «نه!» و دو دست بریده، خون پاشید روی چهره های ما ....
«با دست ها چه کار کنیم حاجی؟»
پیچید لای چفیه اش مثل دو کبوتر مرده کاشت پای درخت.
سبز بود و امام تکیه داده بود در سایه اش و حاج محسن با دست هایش در هوا حرف می زد و ناوها پیش می آمدند به سوی تنگه و خبرنگارها با دوربین زمان را عکس می کردند که امام تکانی به ابروی چپش داد و گفت: «بزنید».
و ما پیش می رفتیم بر دامن خلیج و تو هربار این قسمت روایت فتح را که می دیدی اشک می ریختی شور، انگار موج از دو سوی قایق که تند ....
خیز برداشتم به سوی تلفن ...رفته بودی آن صبح ... آن ساعت هشت ... بغض شکسته ی تو بود که می ریخت در اتاق من ....
«این جا زیر این درخت امروز خبرهایی هست سعید»
«بگو هر چه می بینی بگو
«آذین بسته اند شاخه ها را ...صدای پای رقص می آید ...کسی می خواند ...ماشین سورمه ای رنگی را پوشانده اند با گل ...و یک آقا با پیشانی قلمبیده ...یک چشمش بی روح عینهو دجال ایستاده کنار در ....»
«سعید ... با گریه ...: آی سعید ... زود ... برو میدان انقلاب آن دوروبرها که بگردی درویشی با قفس طوطی اش فال حافظ می گیرد ... از او ....»
ساعت هشت بود و بعد نه و بعد ده و همین طور آن مسیر هموار را گرفتم و رفتم تا انتهای آن که سمت چپش کوچه ای بود و در آن کوچه یک درخت و زیر آن درخت عروس می بردند ....
تو ایستاده بودی ... در ابتدای کوچه ایستاده بودی ... بدون دست ... از پشت روی شانه ات زدم ... از پشت ...برگشتی ... انگار زیر پات به اندازه ی یک نفر باران باریده بود.
«چی شد سعید؟»
لای چفیه را باز کردم ....
«حاجی گفت: بزنید» ....



سعید دارایی