موز گیاهی است علفی كه مانند درختچه است. برگهای آن بسیار بزرگ و پهن و گاهی تا ۲ متر می رسد. گلهای آن مجتمع و به صورت سنبله است، میوه آن ابتدا سبز و بعد از رسیدن به رنگ زرد در می آید.

موز چهار هزار سال قبل در هندوستان كشت شده است. در سال ۱۴۸۲ پرتغالیها موز را در سواحل گینه پیدا كردند و به جزائر قناری بردند و سپس به وسیله میسیونر مذهبی اسپانیولی به نواحی حاره آمریكا برده شد و اكنون موز در تمام مناطق گرمسیر دنیا كشت می شود.

موز را هنگامی كه هنوز سبز است از درخت می چینند و به مناطق مختلف می فرستند و در آنجا به وسیله گرما، آن را می رسانند.

موز انواع مختلف دارد یك نوع آن بسیار درشت و نوعی از آن هم خیلی ریز است كه مزه شیرینی دارد. در كشورهای استوایی معمولاً موز را می پزند و همراه با برنج و لوبیا می خورند در كشورهای آمریكای لاتین موز را ورقه ورقه كرده و در آفتاب خشك می كنند.

هنگامی كه موز انتخاب می كنید باید پوست آن زرد و سفت و روی آن لكه های سیاه وجود داشته باشد و این نشانه موز رسیده است. موز نارس به دلیل داشتن نشاسته زیاد هضمش سنگین است.

خواص دارویی:

موز از نظر طب قدیم ایران معتدل و تر است و خون را غلیظ می كند. موز انرژی زیادی دارد و چون نرم است غذای خوبی برای كودكان و اشخاص مسن است.

۱) به دلیل داشتن پتاسیم زیاد ضد سرطان بوده و غذای خوبی برای ماهیچه ها می باشد.

۲) موز ملین بوده و همچنین در درمان اسهال و اسهال خونی مؤثر است.

۳) موز خون ساز است، بنابراین اشخاص لاغر و كم خون حتما باید موز بخورند.

۴) موز تقویت كننده معده و نیروی جنسی است.

۵) موز درمان كننده زخم معده و روده می باشد.

۶) گرد موز همچنین داروی خوبی برای پایین آوردن كلسترول است.

۷) شیره گلهای موز درمان كننده اسهال خونی است.

۸) جوشانده موز اثر قطع خونریزی دارد.

۹) ضماد برگ درخت موز برای درمان سوختگی مفید است.

۱۰) ریشه موز دفع كننده كرم معده است.

۱۱) موز نفاخ است و زیاد خوردن آن خصوصاً در سرد مزاجان تولید گاز معده می كند برای رفع این عارضه باید پس از موز كمی نمك خورد.

۱۲) موز تأثیر خوبی در تامین رشد و تعادل سیستم اعصاب دارد.

۱۳) برای درمان ضعف بدن موز را با عسل بخورید.

۱۴) موز به علت دارا بودن قند زیاد برای مبتلایان به مرض قند مضر است و نباید در خوردن آن افراط كرد.