نمی دانم در اتفاقاتی که برایتان رخ می دهد یا مسائلی که پیش می آید تا چه حد خودتان را مقصر می دانید؟ آیا مسئولیت اشتباه هایتان را به گردن می گیرید یا به دنبال مقصر می گردید تا تمامی بارها را به دوش او افکنده و خود را محق نشان دهید؟! از آن دسته که وقتی همه تقصیرها را به دوش دیگری انداخت شروع می کند برای خود به دلسوزی و جوسازی علیه طرف مقابل! و آن قدر در این ذهنیت غیرمسئولانه خود فرو می رود که خودش هم باورش می شود که تمامی شرایط علیه او بوده و او هیچ نقشی نداشته، کاملاً پاک پاک است!!!
آیا گمان می کنید با چنین رفتاری هرگز به رشدی در زندگی فردی و اجتماعی خود دست خواهید یافت؟!
شما که همواره در بروز هر مشکلی نگاهتان معطوف به دیگری است و انگشت گناه را به سمت این و آن نشانه می روید پس کی فرصت خواهید کرد تا خودتان را بشناسید؟!
متأسفانه بسیاری از ما حتی به دو قدمی خودمان هم نزدیک نمی شویم! می دانید چرا؟! چون به خوبی واقفیم با خود چه کرده ایم و از سر همین بی مسئولیتی ها در قبال اعمالمان چه خلاء تاریک و وحشتناکی در درونمان ایجاد کرده ایم!
وجودمان شبیه کیسه مارگیرها شده! جرأت نزدیک شدن به آن را هم نداریم!!
اما یاران همیشه عزیزم:
ما برای رشد کردن خواه ناخواه به این رویاروئی نیازمندیم. آخر کسی که جرأت دست و پنجه نرم کردن با خودش را ندارد پس چگونه می تواند در قبال همسر و فرزندانش عهده دار مسئولیت گردد، فراموش نکنید این تنها کلید رمز قدرت انسان های قدرتمند با دیگران است.
این گونه افراد یک بار در زندگی تصمیم گرفته اند که دیگر همسایه ها، دوستان، دنیا و روزگار را مسبب بدبختی خود ندانند و کاسه کوزه بی تحرکی و نابسامانی خود را بر سر دیگری نشکنند و نتیجه این تصمیم را دیده اند، من و شما هم شاهدش هستیم.
همواره به خاطر بسپارید وقتی مسئولیت بدبختی های خود را به گردن دیگری می اندازید تصویر ذهنی حقیری از خود ارائه می دهید که تا پایان عمر گریبان گیرتان خواهد بود.
بیائید به جای مرغابی بودن همانند عقاب ها عمل کنید!
عقاب ها سعی می کنند در هر شرایطی توانائی های منحصر به فرد خود را کشف کرده و به نمایش بگذارند. هرگز به دنبال تقلید از دیگران نیستند، خصوصیات خود را می شناسند و همین شناخت باعث منحصر به فرد بودن و مورد توجه قرار گرفتنشان در هر محیطی می شود.
عقاب هرگز در پی جلب توجه و ترحم نیست. به هر محیطی که وارد می شود شرایطش را می سنجد، عقاید و خواسته هایش را با قدرت بیان می کند و بعد تصمیم می گیرد که در آن محیط بماند یا نماند.
اما مرغابی به خودش ایمان ندارد چرا که خودش را نمی شناسد و از به نمایش گذاشتن خود واقعی اش واهمه دارد، در برکه کوچکش گیر کرده کسی به او توجه نمی کند، بنابراین از سر خشم شروع به دست و پا زدن در برکه کرده و گل و لای آن را به اطراف پرتاب می کند غافل از این که باز هم برکه خودش را کثیف می کند! عقاب آن قدر اوج گرفته که حتی ذره ای هم از آن آلودگی ها به او نمی رسد.
یادتان باشد! هر عمل بهائی دارد که باید پرداخت. تهمت زدن، دروغ گفتن، یک طرفه به قاضی رفتن و در ذهن کسی را محکوم کردن کار مرغابی های برکه های تنگ و بسته است که دائم در همان دید بسته و محدود خود می چرخند و غر می زنند و بهانه می آورند که تو چرا به من دریاچه ای نشان نمی دهی تا در آن شنا کنم؟ در حالی که اگر چند قدم دورتر را می دید دریا در انتظارش بود اما از بس در حال دور خود چرخیدن و غر زدن بوده که دامنه دیدش از خودش فراتر نرفته و ناگزیر هرگز دریا را نمی بیند.
عزیز من! تو باید باور کنی که این خود تو هستی که انتخاب می کنی هر کس با تو چگونه برخورد کند. این خود تو هستی که نشانه ها را جدی نمی گیری، این خود تو هستی که قابلیتی از خود نشان نمی دهی، این خود تو هستی...
هر وقت خواستی کسی را محکوم کنی، از خودت بپرس: سهم من در این ماجرا چقدر بوده است؟ بعد که منصفانه همه چیز را بررسی کردی، پیش برو.

احمد حلت
مدیر مسئول و صاحب امتیاز مجله موفقیت