۱) در خانه خودمان شهروند درجه دو شدیم.
هجوم داوران جنبی در سال های قبل راه ورود همه جور آدمی را به این سالن باز كرد. امسال از كارمندان بنیاد سینمایی فارابی گرفته تا اهالی سیمافیلم و هر مهمان روی دست مانده به این سالن آمد و جالب اینكه علاوه بر این مهمانان ناخوانده، دو بالكن سینما فلسطین یكی قرق مسوولان سالن سینما و دومی قرق داوران جنبی و مهمانان فیلم ها شد. این گونه ما در خانه خودمان شدیم شهروند درجه دو!
۲) تكرار نشست دیرین مسوولان برگزاری بود، این عزیزان هر وقت از حل مشكلی عاجز می شوند، با اهالی مطبوعات مهربان می شوند و از آنجا كه فقط «سلام گرگ بی طمع نیست» پس از عبور از پل مربوطه دیگر جواب سلام هم نمی دهند! خوبی این رسم آن است كه در طول سال هم قابل اجراست.
۳) فریدون جیرانی كارگردان فیلم «پارك وی» است. او پس از سال ها تدریس فیلمنامه نویسی و دیگر فعالیت های فوق برنامه در این عرصه، جمع آوری و تماشای هر روزه، آرشیو بزرگی از فیلم های تاریخ سینمای جهان و سال ها تحقیق، تحلیل، گونه شناسی و فیلمسازی، اثری خلق می كند كه قرار است ترسناك باشد و پرخشونت اما كمدی از آب درمی آید و پرخنده، بعد هم فیلمساز در جمع خبرنگاران مدعی ایجاد گونه تازه ای در سینمای ایران می شود!
۴) انكار اكران و اكران فیلم به صورت همزمان است. شعارهایی درباره اهمیت نظم و حفظ جدول نمایش فیلم ها از گزند تغییرات نابهنگام هر ساله شنیده می شود اما انكار اكران فیلم سنتوری تا آخرین دقایق قبل از نمایش فیلم، پدیده جشنواره امسال است. از تاخیر یك روزه فیلم ها كه بیشتر به قدرت نمایی تهیه كنندگان و فیلمسازان مطرح سینمای ایران در مقابل جشنواره شبیه است نیز می گذریم تا پدیده هایمان از ۵ عنوان تجاوز نكند.
۵) جشنواره حضور كودكان خبرنگار! زنان خانه دار خبرنگار! كارگردانان خبرنگار! بازیگران خبرنگار! تهیه كنندگان خبرنگار! مسوولان و مدیران فرهنگی خبرنگار! و آپاراتچی و بوفه چی و حسن آقا قصاب و شاه غلام و الخ، خبرنگار در سالن رسانه های جمعی بود! انگار سینما فلسطین آغوش خود را به روی همه مردم باز كرده بود به غیر از اهالی رسانه های جمعی! راستی فكر نكنید جشنواره فقط ۵ پدیده داشت، جشنواره بیست و پنجم سلكشن پدیده ها بود.