بعد از فیلم “زیستن”، که بدون قصه ای خاص زندگی روزمره یک عکاس ناشنوا را روایت می کرد و متکی به نوع پرداخت تصویری و تدوین بود، می توان گفت “خاک سرد” رضا سبحانی از حداقل خط روایی برخوردار است.
زندگی روزمره یوسف، تهمینه و فرزندشان اسماعیل که در انتظار بچه جدیدی هستند، محور قصه کمرنگ فیلم قرار می گیرد.
واقعیت این است که هیچ نکته خاصی که بتواند مخاطب را به این آدم ها، زندگی و دغدغه هایشان نزدیک کند ارائه و در واقع اطلاعاتی هم در این مورد عنوان نمی شود. خانواده ای که فقط به این دلیل به وسط کویر و بیابان آمده اند که آرزوهای تحقق نیافته پدر یوسف را به نوعی بازسازی کنند و به دریای خیالی که در زیر کویر است برسند. اما وقتی چیزی از پدر یوسف، یوسف و ... نداریم، طبعا نمی توانیم این تصمیم و کنش خطیر را بیش از طرح یک موضوع سطحی و بی پایه بینگاریم. در واقع دلیلی برای چرایی و اهمیت جایگاه این آرزو ارائه نمی شود تا این خانواده به عنوان یک نمونه برجسته در خاطرمان حک شود.