Huyser

(پابرهنه در بهشت) زندگی یحیی روحانی جوانی را به تصویر می کشد که قصد کرده در قرنطینه بیماران لاعلاج که درگیر مسائل روحی و جسمی هستند، خدمت کند.
این فیلم با این تم مرکزی و انتخاب گفتار متن از زبان یحیی روایتگر مختصات قصه می شود. از ویژگی های فیلم پرپلان بودن آن است. فیلمساز با توجه به پیشینه کار کوتاه و تجربی آرام و قرار را از دوربین گرفته است. در واقع این اپیدمی سینمای ایران که فیلمسازان اغلب دوربین را روی بازیگران می گذارند و بازیگر شروع به ادای دیالوگ می کند تا پلان بعد، در این اثر شکسته شده است.
یعنی در بسیاری از فصول فیلم و سکانس ها فیلمساز می توانست به راحتی با کاشتن دوربین و ادای دیالوگ توسط بازیگران قصه را روایت کند. اما او از کلیشه پردازی فاصله گرفته و با دقت در جزئیات اطراف سوژه ها و قصه هم ایجاد تعلیق می نماید و هم تنش، تضاد درونی و قاب های زیبایی شناسانه به این موقعیت ها می افزاید. در واقع فیلم با تصویربرداری از نمادهای نامتعارف مثل زاویه های انگل و شات های باز از این سو و نماهای نامتعارف مثل تصویربرداری از پله ها هنگامی که قرار است پاهای کاراکترها در قاب قرار گیرد، استفاده از فلو شدن و قرار گرفتن سوژه ها در حالت فوکوس، دقت در جزئیات مثل روشن شدن مهتابی، ریختن آب داخل لیوان، قرار دادن چای کیسه ای در آب جوش و... به حالات پرسوناژها و ایجاد فضای روانی به اثر کمک کند.
این دقت به جزئیات در تاریخ سینما همواره مورد اهمیت بوده است. از کارهای اورسن ولز مثل “همشهری کین” و هیچکاک مثل “طلسم شده” و سایر آثارش گرفته تا همین اواخر کارهای شاخصی چون “مرثیه ای برای یک رویا” این نوع پرداخت مثل نمادپردازی از کفش، قفل، خون و ... هر لحظه اهمیت ساختار محتوایی اثر را افزون می کند و این در کنار وجوه جزئی نگر متناسب به نظر می رسد.
از جمله مهمترین مولفه های زیبایی شناسانه برای این اثر وجود فیلمبردار توانای این سال ها، حمید خضوعی ابیانه، است. اصلا این اثر جدای از قصه اش فیلم فیلمبرداری است. خضوعی ابیانه با دقت در تلفیق رنگمایه ها، فوم های متناسب هر صحنه، نورپردازی دراماتیزه و اعوجاجات نوری چراغ های نفتی، چراغ قوه و نورهای ضعیف و تقویت شده دارد. در واقع این رویکرد وی نزدیکی به مضمون روان پریشانه قصه را تشدید کرده و این برای فیلمساز جوان یک قدم به جلو محسوب می شود.