تبیین فلسفی وحی از فارابی تا ملاصدرا، تالیف موسی ملایری در ۳۲۰ صفحه و شمارگان ۲۰۰۰ نسخه منتشر شد. وحی از جمله آموزه ها و مفاهیم دینی است كه بیش از هر مفهوم دیگری مورد تحلیل و موشكافی قرار گرفته است. اما این بررسی ها و تحلیلها همگی در یك سطح نبوده اند. برخی اساسا جنبه سلبی داشته و با مفروض گرفتن اصول مادیگرانه، ابتدا مفهوم وحی را به سایر تجارب بشر، مثل تجارب عرفانی بازگردانده اند و آنگاه نوع این تجربه ها را در تحلیل های بدبینانه به طغیان و غلیان ذهن و در تحلیلهای همدلانه به عواطف و احساسات پاك ارجاع داده و به كلی وجود ما به ازاء طبیعی آن را انكار كرده اند. برخی دیگر از نظریه ها كه به نوعی برای تجربه دینی ما به ازاء ماوراء طبیعی قائل اند معرفت بخش بودن و قابل توصیف بودنش را منكرند.
فلسفه اسلامی كه بزرگترین دغدغه اش ارائه تبیینی خردپسند از مفاهیم دینی است به نوبه خود سهمش را در این مباحث ادا كرده است. حكیمان ما نیز به نحو جدی مفاهیم دینی و به ویژه وحی به تبع آن نبوت را مورد تحلیل قرار داده اند و در تعیین جایگاه وحی به مثابه یك معرفت در نظام معرفت شناختی و جایگاه نبی به عنوان واسطه ای در دریافت آن معرفت نهایت سعی خویش را به كار گرفته اند. این كتاب تلاشی است در ارائه معرفی نقد تحلیل و بررسی اصول و مبانی تبیین فلسفی وحی و نبوت در فلسفه اسلامی از فارابی تا صدرالمتالهین.
بخشی از این پژوهش را امروزه باید در زمره مباحث فلسفه دین و بخشی از آن را در زمره مباحث معرفت شناسی قرار داد اما جایگاه امروزی این بحث هر چه باشد در نزد حكیمان ما در آثار فلسفی مورد بحث قرار گرفته است و چنان بر فلسفی بودن این بحث جزم داشته اند كه مهمترین فیلسوفان مسلمان در اساسی ترین كتابهای فلسفی خود بخش معتنابهی را به آن اختصاص داده اند.
بحث فراگیر در باب جایگاه واقعی این دسته از مسائل و اینكه در چه حوزه ای باید مورد بحث قرار گیرند بی شك نتایج مطلوبی خواهد داشت اما از حوزه و غرض این كتاب بیرون است.
كتاب حاضر از سه فصل تشكیل شده است: تعارف و پیش فرضها، حكیمان مسلمان و مسأله وحی صدرالمتالیهن و مسأله وحی.