در سال ۱۸۲۵هنگامی كه برای نخستین بار سالیسین، كه یكی از اجزای فعال پوست درخت بید است، به صورت مصنوعی ساخته شد، یك پیشرفت غیر منتظره در این زمینه روی داد. این محصول بعدها تغییر داده شد تا اثر محرك آن روی معده كمتر شود و به این ترتیب در سال ۱۸۹۹اسید استیل سالسیلیك، تحت عنوان آسپیرین به بازار آمد. در كمتر از صد سال، عصاره های گیاهی قفسه های داروخانه ها را پر كرد. مثلا فراورده های زیادی از ماهوانگ، هم به صورت نسخه ای و هم بدون نسخه، وجود دارند كه عمدتا برای درمان سرفه، آبریزش، تب یونجه یا آسم به كار می روند.
پیلوكارپین را كه از درخت جابوراندی به دست می آید، برای درمان گلوكوم (آب سیاه چشم) به كار می برند؛ وین كریستین، كه آن را از گل تلفنی ماداگاسكار می گیرند، در درمان سرطان خون (لوسمی) مصرف می شود؛ و استروفانتین گرفته شده از گیاه استروفانتوس كومبه كه در آفریقا عصاره آن را برای مسموم كردن نوك پیكان استفاده می كنند، در درمان ناراحتی های شدید قلبی كاربرد دارد. همچنین آلكالوئیدهای اكونیتین از تاج الملوك، امتین از اپیكا، آتروپین از گیاه مرگبار تاجریزی و كینین از پوست درخت گنه گنه پروئی به دست می آید.