تصمیم ساده ای نبود. می دانست درک آن برای اطرافیانش دشوار است. تعدادی از آن ها به محض شنیدن محکومش می کردند. برخی بود و نبودش را به زیر سئوال می بردند. عده کمی خوشحال می شدند. چند نفری سکوت می کردند و یکی دو تن هم نیشخند می زدند. این وسط می ماند زن و بچه هایش. اما آن ها از آنجا که دوستش می داشتند و جز سعادت او چیزی نمی خواستند، بعد از گله گزاری و دلتنگی و اشک و آه به ناچار می پذیرفتند.
پس دیگر تردید نکرد. به خانه که آمد، شام را با افراد خانواده در آشپزخانه خورد. چای نوشید. سیگار کشید و ظرف هایی را که همسرش شسته بود، خشک کرد و در قفسه چید. آن وقت ساعتی پیش از شروع اخبارسراسری، همسرش را که دیگر نای کارکردن نداشت، روی صندلی آشپزخانه نشاند و ماجرا را کوتاه و مختصر، بی زیاده گویی و حاشیه روی برای او تعریف کرد. وقتی همسرش حرف های او را شنید و بدون گفتن یک کلمه به دیوار روبرو خیره شد، او به اتاق بچه ها رفت. آن ها همان طور که عادت بچه هاست، اول کمی جیغ و ویغ کردند و پا به زمین کوبیدند. بعد به او گفتند که حاضر نیستند مادرشان را ترک کنند و با او به خانه ی زنی که نمی شناسند، بروند. او خیال آن ها را راحت کرد و گفت که ابدا چنین قصدی ندارد. آن ها از این پس هم می توانند با مادرشان زندگی کنند. سپس به اتاقنشیمن رفت. اخبار جهان را شنید. با یکی دو نفر تلفنی حرف زد. یک فیلم سینمایی را تا آخر تماشا کرد و بعد با خیال آسوده به رختخواب رفت.

معصومه ضیایی