ـ هان... بنال... چه زری زدی تخم سگ؟... جرت بدم ننه سگ؟... ها بگو!
چشمش كه به چاقو افتاد ترس در چشمانش دوید، خودش هم این را می دانست كه قیافه اش مثل ترسوها شده است. می دانست كه رنگش پریده است و اگر چیزی بگوید صدایش خواهد لرزید.
ـ چیه تخمش رو نداری ها...
همه چیز در یك چشم به هم زدن اتفاق افتاد؛ در ظهر به آن خلوتیِ، آن گوشهٔ پارك، انتظار هرچیزی را داشت جز آن كه دو نفرکه با موتور سر و كله شان پیدا شود و بی هیچ تكلفی داد بزنند:
ـ تنهاخوری... كو سهم ما...
تا او غیرتی شود و جواب دهد:
ـ تو گه بخور.
فكرش را هم نمی كرد كه تا این حد اهمیت بدهند انگار كه دنبال بهانه ایی باشند هردو از روی موتور جست زدند پایین و یقه اش را گرفتند، هرچند كه ساكت نمانده بود اما وقتی دست او كه كوتاه تر بود به درون جیبش سرید و بعد برق تیزی چشمش را كور كرد انگار كه زبانش هم قفل شد.
ـ همه نگرانی اش شد یك چیز، می دانست از چی می ترسد. اگر درگیر می شد، آن جا در آن ظهر گرم و خلوت... نه نگران خودش نبود، باید كوتاه می آمد.
ـ داداش، من كه چیزی نگفتم، خدایش خوشت میاد به ناموس خودت این جوری بگن؟
ـ خف بینیم با... مادر نزاییده، اگه ناموست بود كه این وقت ظهر كه سگ بزنی پاشو از لونه اش بیرون نمی ذاره، كنج خلوت نمی جستین واسه لپ و لیس!
نفس پسر به شماره افتاده بود انگار حرفی برای گفتن نداشت. چه طور می توانست تحمل كند. سعی كرد تمام نیرویش را جمع كند و فریاد بزند:
ـ دهنتو ببند آشغال.
آن كه قد بلندتربود گفت:
ـ اگه ایشون بخوان... بی خیالت می شیم...
ـ آقا تورو به خدا ولش كنین، ما با هم نامزدیم.
كوتاه ترجواب داد:
ـ تو كه راست می گی!
دیگر نتوانست طاقت بیاورد، ناگهان یقه اش را از دستان آن ها بیرون كشید و با تمام قوا لگد محكمی به بین پاهای قد بلندتر كوبید. معطل نكرد و خودش را روی كوتاه تر انداخت. كه ناگهان سوزش عجیبی در پهلوی خود حس كرد؛ درست مثل بادكنكی كه یک هو خالی شود همهٔ بدنش سست و خالی از قوا شد.
آن كه كوتاه تر بود سریع از روی زمین بلند شد و پشت موتور جست زد فریاد زد:
ـ رشید... بجنب... زدمش...
رشید كه زانوهایش را توی شكمش جمع كرده بود و مثل كرم كوچكی به خود می پیچید از جا بلند شد و به طرف موتور دوید.
دیگر چمانش باز نمی شد هنوز صدای ضجهٔ تلخی از دورترها به گوش می رسید، همهٔ قوایش را جمع كرد و آهسته زمزمه كرد:
ـ چیزی نیس... درست می شه...

سید وحید نقیبی نسب